การแข่งขันเป่ยซินที่กำลังจะเริ่มขึ้นในสัปดาห์หน้า ก่อนที่คณะอักษรศาสตร์จะเริ่มคัดเลือก ฟางอวี๋ จ้าวเฟยเยี่ย และหวังหมิงตั้งใจจะไปเล่นบาสที่สนามตอนกลางคืน
ฟ้าเริ่มมืดลงอย่างช้าๆ ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มสามสิบแล้ว
คืนนี้ไม่มีเรียนและไม่มีติวตอนค่ำ ฟางอวี๋เผชิญหน้ากับคำเร่งอัปเดตของนักอ่าน ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีดั้นด้นเขียนไปสี่พันตัวอักษรจนเสร็จงานถึงได้ออกเดินทาง
นี่เป็นทักษะจำเป็นของนักเขียนนิยาย รวมถึงประโยคที่คุณกำลังอ่านอยู่นี้ก็เป็นหนึ่งในแผนของเขา
ฟางอวี๋ปิดคอมพิวเตอร์แล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
“ท่านชาย ได้เวลาออกเดินทางแล้ว”
“รอแป๊บ ผมดูตอนนี้ให้จบก่อน”
“นายดูอะไรอยู่”
ฟางอวี๋ยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ แล้วอ่านออกเสียงว่า “คนสองคนที่สูบบุหรี่หลังประตูซูเปอร์มาร์เก็ต นี่มันอนิเมะเรื่องอะไร…”
หวังหมิงหัวเราะหึๆ “เหลาฟาง บอกตามตรงนะ ถ้าผมสูบบุหรี่จะหล่อกว่าพระเอกเรื่องนี้ไหม หรือว่าผมควรไปสูบบุหรี่ใต้หอหญิง เผื่อจะมีรุ่นพี่ผู้หญิงมาขอไอดีติดต่อ”
สมองอันบรรเจิดของเขาพลันแล่นฉิว เริ่มจินตนาการฟุ้งซ่าน
โจวเหยาแค่นเสียงเย็น “ท่านชาย นายไม่ได้คิดหรอกนะว่าแค่ทำตามพระเอกสูบบุหรี่แล้วจะดึงดูดคนแบบนางเอกได้ สิ่งที่นายจะได้คือกระทู้ร้อนแรงในเสี่ยวหงชู ที่เขียนว่า ‘ใครเข้าใจบ้างคะทุกคน ใต้หอหญิงมีผู้ชายน่ารังเกียจจัง หลีกหนีเลย’”
หวังหมิงด่าอย่างหัวเสีย “ไสหัวไป ไอโจวเหยาเอ๊ย! ฉันว่านายน่ะอิจฉาความแมนของฉัน ตอนฉันไปเล่นบาสต้องมีสาวๆ มาขอวีแชทฉันเยอะแน่”