“เยียนเยียน ทำไมถึงอยากมาสนามบาสล่ะ ฟางอวี๋อยู่ที่นี่จริงเหรอ” สวี่เยว่รู้สึกว่าสนามบาสมันร้อนอบอ้าวมาก
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลิ่วเยียนเยียนยิ้มขมขื่น
เธอจำได้ว่าตอนมัธยมปลายฟางอวี๋ชอบเล่นบาสมาก ตอนนั้นยังชอบเรียกให้เธอไปดูแข่งอยู่เลย
ตั้งแต่ฝึกทหารจบจนถึงตอนนี้ ฟางอวี๋ก็ไม่เคยติดต่อเธอมาก่อนเลย
เธอเริ่มใจไม่ดีแล้ว ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าครั้งนี้ฟางอวี๋คงจะยอมแพ้จริง ๆ
ไม่ใช่แค่บล็อกทุกช่องทางติดต่อ แม้แต่แอปเรียนก็ยังบล็อก ไม่เปิดโอกาสให้เธอส่งข้อความได้เลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกนี้ทำให้เธอเหมือนจะหายใจไม่ออก อึดอัดมาก
เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย เธอคิดว่าถ้าตัวเองยังไม่ทำอะไรสักอย่าง ฟางอวี๋คงไม่สนใจเธอจริง ๆ
โดยเฉพาะตอนฝึกทหาร ภาพที่อาจารย์เจียงเอาน้ำมาให้ฟางอวี๋ด้วยตัวเอง มันทำให้ในใจเธอมีรสเปรี้ยวที่พูดไม่ถูก
“เยียนเยียน เธอคิดว่าอาจารย์เจียงชอบฟางอวี๋จริง ๆ เหรอ”
“ฉันไม่คิดอย่างนั้น แต่ฉันคิดว่าครั้งนี้ฟางอวี๋โกรธจริง ๆ นี่เขาหายไปนานแค่ไหนแล้วไม่มาหาฉัน…”
“ก็จริงนะ แต่ฉันว่าฟางอวี๋แค่งอเป็นเด็ก ๆ ถ้าเธอทักไปคุยด้วยหน่อย หรือส่งของให้สักอย่าง สงสัยเขาคงใจอ่อนทันทีเลย เยียนเยียนเธอไม่ต้องเครียดเกินไปหรอก”
“เธอน่ะเป็นถึงเทพธิดาที่เขาตามจีบมาตั้งสามปี ถึงตอนนั้นอย่าให้ท่าจนเสียศักดิ์ศรีล่ะ”
“ฉันมีสติ” หลิ่วเยียนเยียนตอบ
“ดูทางโน้นสิ ผู้ชายคนนั้น เหมือนฟางอวี๋ไหม” สวี่เยว่ชี้ไปที่สนามแห่งหนึ่งไม่ไกลนัก พลางดันตัวหลิ่วเยียนเยียน “ใช่เขาแล้ว เยียนเยียน รีบไปกันเถอะ”