……
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ฟางอวี๋ฮัมเพลงกลับมาถึงห้องพัก ก็เห็นแววตาหม่นหมองคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขา
หวังหมิงกำลังนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง บนหน้าจอกำลังฉายอนิเมะตอนใหม่ (แนวปกติ)
พอเขาเห็นฟางอวี๋กลับมา ก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที "ฟางอวี๋! แกมันยังไงกันแน่? แกล้งฉันเหรอ? เล่นกับฉันเหมือนหมาเลย? ให้ฉันซื้อก็แล้ว ไม่ให้ซื้อก็แล้ว แถมยังบอกว่าไปเดทกับอาจารย์เจียงอีก!"
สายตาเขาปราดไปที่ชานมในมือฟางอวี๋ทันที แต่ยังไม่ทันถาม
ฟางอวี๋ก็เสียบหลอดลงแก้วชานมอย่างไม่รีบร้อน ดูดชื่นใจไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยว่า "ท่านชาย นายรู้ได้ไงว่าชานมแก้วนี้อาจารย์เจียงซื้อให้ฉัน?"
หวังหมิง: ???
หา? ใครถามนาย?
ฉันหมายถึงใครถามนาย! ไม่มีสักคนถามนายเข้าใจไหม? นายคิดว่าฉันอยากรู้นักหรือไง?
"แกมันน่าตายจริง ๆ! โดดวิชาอาจารย์เจียง แล้วยังให้เธอเลี้ยงชานมอีก? ฉันถ้าเป็นแกคงอายไม่กล้าดื่ม! ลูกผู้ชายต้องมีหน้าตา!"
ความอิจฉาของหวังหมิงแทบจะทะลักออกมาจากลูกตา
โจวเหยา: "นายดื่มต่อไปท่านชายคงช็อคตายแน่"
หวังหมิงไม่ยอมแพ้จับไหล่ฟางอวี๋ "อาจารย์เจียงลงโทษแกมั้ย?"
ฟางอวี๋ดูดอีกคำใหญ่ พูดอย่างรื่นรมย์ "มีสิ เธอลงโทษให้ฉันเป็นตัวแทนรายวิชา แล้วต้องติวให้ฉันตัวต่อตัว แถมมื้อเที่ยงจากนี้ก็ต้องกินกับฉันด้วย"
หวังหมิงตัวแข็ง "นายกำลังจะบอกว่า นายไม่ตั้งใจเรียนในวิชาของอาจารย์สาวสวยที่สุดในมหาวิทยาลัย ไม่เพียงไม่โดนลงโทษ แต่ยังได้เธอโปรดปราน ต่อไปก็ได้กินมื้อเที่ยงด้วยกัน แล้วยังติวให้เป็นส่วนตัวอีก?"
ว่าแล้วเขาก็แหงนหน้าร้อง "ไม่นะ!"
"ฉันอยากให้นายเจอคนดี ๆ แต่ไม่ใช่ให้เจอคนดีขนาดนี้นี่!"
"ไอ้แก่! ฉันเกลียดนาย!"
ฟางอวี๋หัวเราะพลางตบไหล่หวังหมิง "พอแล้ว ๆ หยุดเล่นเลย ฉันรู้ว่านายไม่ได้เกลียดฉันหรอก"
ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ถ้าฟางอวี๋จีบอาจารย์เจียงได้จริง หวังหมิงก็จะยินดีด้วย
แต่พอนึกว่าเพื่อนตัวเองได้ดีขนาดนี้ ก็ต้องโอดครวญแสดงความเจ็บปวดไว้ก่อน
โจวเหยาปลอบว่า "ท่านชาย ไม่เป็นไร นายจะได้เจอรักแท้ของนายเอง"
หวังหมิงตาเป็นประกาย "จริงเหรอ?"
โจวเหยา: "ปลอม"
หวังหมิง: ???
"งั้นมานี่ มาเป็นแฟนฉันเลย"