เพราะเธอนี่เอง ฉันถึงรู้เรื่องพวกนี้ได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน
ฟางอวี๋ได้ยินประโยคนี้ ร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที “อาจารย์ นี่คุณกำลังสารภาพรักกับผมหรือเปล่า”
เจียงนี่อี้แสร้งทำเป็นงุนงงถาม “ฉันสารภาพรักตอนไหน มีเหรอ”
ฟางอวี๋ “ไม่มีเหรอครับ”
เจียงนี่อี้ “คุณคงฟังผิดไปแล้วล่ะ ไม่นึกว่าบางคนจะไม่ใช่แค่โรคจิต แต่ยังหลงตัวเองหนักมากด้วย”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ เธอก็ถามขึ้นมา “จริงสิ การบ้านที่ฉันสั่งไปอาทิตย์นี้คุณทำหรือยัง”
ฟางอวี๋ชะงักเล็กน้อย แล้วเริ่มตีหน้าซื่อ “การบ้าน ตอนไหนครับ”
เจียงนี่อี้หุบยิ้ม เผยรอยยิ้มเย็นชา “แสดงว่าคุณยังไม่ได้ทำใช่ไหม”
ฟางอวี๋พูดเสียงแผ่วเพราะรู้สึกผิด “อาจารย์ครับ อยากได้นักเรียนที่ลืมการบ้าน หรือนักเรียนที่หมดสติในคาบแล้วต้องหามส่งโรงพยาบาลช่วยชีวิตครับ”
เจียงนี่อี้นิ่งไปครู่หนึ่ง “งั้นก็เอานักเรียนที่ลืมการบ้านแล้วกัน”
ฟางอวี๋ตาเป็นประกาย รีบพูด “ใช่ผมเองครับ ผมไง นักเรียนที่ลืมการบ้านคนนี้”
เจียงนี่อี้ …
เธอพูดอย่างอึ้ง ๆ “ฉันว่าสมองคุณนี่ชอบใช้ไปกับเรื่องแบบนี้ตลอดเลยนะ อยากรู้จังว่าสมองคุณคิดอะไรอยู่กันแน่”
ฟางอวี๋กระแอมเบา ๆ “ไม่มีหน้าที่ต้องบอก”
เจียงนี่อี้ตอบกลับเสียงเย็น “ยังดีที่อยู่บ้าน ถ้าคุณเถียงอาจารย์แบบนี้ในห้องเรียน ฉันไม่มีทางไว้หน้าคุณแน่”