เจียงนี่อี้รีบเข้าไปคล้องแขนคุณยายเจียงแล้วแนะนำว่า “นี่คุณยายของฉันค่ะ”
เธอเลิกคิ้วหลิ่วตาให้ฟางอวี๋ไม่หยุด ฝ่ายหลังถึงได้สติ
ฟางอวี๋เดินไปตรงหน้าคุณยายเจียง ยิ้มอย่างสุภาพ “คุณยาย สวัสดีครับ ผมชื่อฟางอวี๋ เป็นสามีของหลานสาวคุณยาย…”
ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ออกมายังรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ชอบกลพิกล
หลัก ๆ คือเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบผู้ใหญ่เร็วขนาดนี้ ต้องรู้ว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ทั้งคู่ย้ายมาอยู่ด้วยกันอย่างเป็นทางการ ยังอยู่ในช่วงสร้างความสัมพันธ์
แม้จะบอกว่าจดทะเบียนกันแล้ว แต่การได้พบผู้ใหญ่นี่ มันเร็วไปหน่อยหรือเปล่า?
แต่ดูจากสีหน้าอาจารย์เจียงแล้ว เห็นชัดว่าเธอเองก็ไม่คิดว่าคุณยายจะมาในวันนี้
“โอ๊ย ยายอยากเจอหลานเขยมานานแล้ว ไม่มีโอกาสสักที ได้ยินหลานพูดถึงบ่อย ๆ ดูรูปร่างกำยำแข็งแรงดีนี่ ดูแล้วสุขภาพต้องดีแน่”
คุณยายเจียงตบแขนเขาเบา ๆ อย่างพอใจ แล้วพูดยิ้ม ๆ
“ดูท่าว่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องมีลูกไม่ได้แล้ว…”
“ลูกอะไรนะครับ?” ฟางอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ฟังไม่ถนัด
“คุณยาย! พูดอะไรเหลวไหลน่ะ?” เจียงนี่อี้รีบเข้าไปดึงยายกลับมา
คุณยายเจียงหัวเราะร่วน “ได้ ๆ ๆ หลานไม่อยากฟัง ยายก็ไม่พูดก่อนแล้วกัน”
“คุณยาย เดี๋ยวผมช่วยถือไปที่ครัวให้นะครับ” ฟางอวี๋สังเกตเห็นไก่บ้านที่คุณยายเจียงถืออยู่ เลยเข้าไปช่วย
คุณยายเจียงยิ้มไม่หุบ พอใจสุด ๆ “เสี่ยวอวี๋เป็นคนดีจริง ๆ ต้องรบกวนหน่อยแล้วนะ”
ฟางอวี๋ถือไก่บ้านไปที่ครัว ถือโอกาสเลี่ยงออกมาก่อน ไม่งั้นจะเขินเกินไป