......
"อ๊าา!"
ไม่มีแม้แต่เวลาจะตอบสนอง
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้นทันใด
เจียงหนิงอวี้และพวกพ้องราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์
เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา มองภาพเบื้องหน้าด้วยความแตกตื่น
เย่เทา ผู้ทนแดเมจหลัก ถูกสะบั้นแขนข้างหนึ่งเพียงแค่พริบตาเดียว?
คุณสมบัติความทนทานอันน่าภาคภูมิใจของเขา กลับเปราะบางราวกับกระดาษต่อหน้าสัตว์อสูรยักษ์รูปหมาป่าตัวนี้!
"ทำ...ยังไงดี?"
ซัพพอร์ตคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
"หนี!"
เจียงหนิงอวี้แทบไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที รีบหันหลังวิ่งหนีทันที
ภาพลักษณ์เทพธิดาในยามปกติถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้น
นักเรียนอีกสองสามคนที่เหลือรีบตามติดไป
ได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสงสารจากด้านหลัง ซัพพอร์ตผู้นั้นอดรู้สึกสังเวชใจไม่ได้
"แล้วเย่เทาล่ะ?"
"เย่เทาเขาจะไม่เป็นไร"
เจียงหนิงอวี้ที่วิ่งนำหน้าสุด ไม่แม้แต่จะหันกลับมา พูดด้วยความเร็วสูง
"นาฬิกาข้อมือแผนที่ที่อาจารย์ให้ไว้ แท้จริงแล้วเป็นไอเทมช่วยชีวิตชนิดหนึ่ง"
"มันจะส่งเราออกจากดันเจี้ยนก่อนที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส"
"ท่านอาจารย์ใหญ่ไม่บอกพวกเธอ เพราะกลัวว่าพวกเธอจะพึ่งพาไอเทมนี้มากเกินไป จนไม่ได้ประโยชน์จากการฝึกฝน"
อาจารย์ใหญ่จางบอกเรื่องนี้กับเจียงหนิงอวี้
อันที่จริงก็นับว่าเป็นการเปิดเตาเล็กให้แก่นาง
ด้วยเหตุนี้ เจียงหนิงอวี้จึงกล้าที่จะบุกเข้าไปยังส่วนลึกเพื่อฝึกฝนอย่างไม่เกรงกลัว ไร้กังวลเรื่องความปลอดภัย
ได้ยินดังนั้น ซัพพอร์ตผู้นั้นก็คลายความกังวลลง วิ่งตามหลังเจียงหนิงอวี้ไปอย่างสบายใจ
แต่ว่า สิ่งที่เจียงหนิงอวี้ไม่ได้บอกทุกคนคือ:
เมื่อกระตุ้นไอเทมช่วยชีวิตแล้ว จะไม่สามารถเข้าไปในดันเจี้ยนใดๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหพันธ์ได้อีก จนกว่าจะถึงการสอบยุทธ์
วิ่งหนีอยู่นาน ไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องอีก พวกเขาจึงซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ยังคงใจสั่นระริก มองไปยังส่วนลึกของป่า
"นั่นคงจะเป็นบอสตัวสุดท้ายของดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่สินะ?"
นักธนูระดับ B ในทีม หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เอ่ยปากถามขึ้น
ตอนที่เผชิญหน้ากับหมาป่ายักษ์ตัวนั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองมันตรงๆ สักนิด