......
เสียงของสิ่งของหนักตกลงพื้น และเสียงกรีดร้องที่ไม่มาสักที
เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ทำให้เจียงหนิงอวี้และพวกคนที่วิ่งหนีอยู่ ต่างหันกลับไปมอง
หลีเหยายังคงยืนอยู่ที่เดิมเหมือนก่อนหน้า
เบื้องหน้ามีซากสัตว์อสูรสี่ชิ้นที่ถูกตัดอย่างเรียบเนียน
และเหนือซากสัตว์ขึ้นไป มีหีบสมบัติสีเงินอ่อนลอยอยู่เหนือพื้นสิบเซนติเมตร
มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนสำหรับผู้มาใหม่ถูกทำให้อ่อนแอลง จึงไม่มีของดรอปให้พูดถึง
แต่เจ้าหมาป่าพงไพรกระหายเลือดตัวนี้ต่างออกไป เพราะมันไม่ได้ถูกทำให้อ่อนแอ และยังเป็นสัตว์อสูรระดับหัวหน้าเผ่าด้วย
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
เจียงหนิงอวี้รู้สึกเหมือนสมองเล็ก ๆ ของนางชะงักไปหมด!
ความรู้ที่สั่งสมมาจากการศึกษาภาคบังคับเก้าปี ไม่สามารถอธิบายภาพตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย
พวกเขาเหมือนถูกแช่แข็งด้วยเวลาจนยืนนิ่งงันอยู่กับที่
หลีเหยาไม่ได้คิดจะสนใจพวกเขาแม้แต่น้อย เก็บหีบสมบัติสีเงินอ่อนใส่แหวนเก็บของ
สำหรับการฆ่าหมาป่าพงไพรกระหายเลือดในพริบตา หลีเหยาไม่ได้แปลกใจเลย
ในวินาทีที่หมาป่าพงไพรกระหายเลือดปรากฏตัว หลีเหยาก็ได้ใช้วิชาตรวจจับไปแล้ว
หัวหน้าเผ่าระดับ 8
พลังชีวิต 8500
ระหว่างทางที่รีบมาถึงส่วนลึกของดันเจี้ยน ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าได้ล่ามอนสเตอร์ไปมากมายนับไม่ถ้วน
ค่าพลังกายเกิน 600 ไปแล้ว
วิชาชิมรสความหวาดกลัวสามารถสร้างความเสียหายสี่เท่า บวกกับการโดดเดี่ยวเดียวดายที่ทวีเป็นสองเท่า
ก็คือความเสียหายแปดเท่า
ถ้าจำไม่ผิด
เมื่อครู่นี้ตัวเลขความเสียหายที่แสดงเป็นสีแดง นั่นคือการโจมตีจุดอ่อน ความเสียหายถูกทวีเป็นสองเท่าอีกครั้ง
ความเสียหายทะลุหมื่นจึงกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดา
การฆ่าในพริบตาก็เป็นเรื่องธรรมดาไปเลย