......
มีคนโบกมือทักทายผู้มาถึงด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
“ประธานหลี่ เชิญมานั่งตรงนี้สิ”
หลี่หยาง ประธานสหพันธ์หมาป่าเงิน เป็นบิดาของหลีเหยา
เห็นว่าข้างกายจางอี้ยังมีที่นั่งว่าง หลี่หยางจึงนั่งลงโดยไม่เกรงใจ
“อาจารย์ใหญ่จาง นานแล้วนะเนี่ย”
หลี่หยางใบหน้าแข็งแกร่งแต่หล่อเหลา เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะกังวาน
จางอี้รีบรินชาให้หลี่หยางหนึ่งถ้วย
“ประธานหลี่มาดูลูกชายอย่างหลีเหยาหรือเปล่า?”
ตอนนี้เขาทำได้เพียงหวังว่าอีกฝ่ายจะยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน
หลี่หยางรับถ้วยชามาวางไว้ตรงหน้า แล้วยิ้มบาง ๆ
“สามปีมานี้ อาจารย์ใหญ่จางช่วยดูแลเสี่ยวเหยาไว้มากทีเดียว”
จางอี้ยกมือขึ้นปัดไปมา
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย หลีเหยาฉลาดมาก ขั้นตอนการเปลี่ยนอาชีพก็ถือว่าดีทีเดียว”
“ฮ่าฮ่า อาจารย์ใหญ่จางพูดเล่นหรือ ไฉนซัมม่อนเนอร์จะถือว่าดีได้เล่า?”
“แต่ก็ไม่เป็นไร ทางสายอาชีพนี้หากไปไม่รอด ที่บ้านยังมีข้าที่คอยช่วยแบ่งเบาให้”
“ว่าไปแล้ว ตอนแรกที่สร้างสหพันธ์หมาป่าเงินขึ้นมา ก็เพื่อเจ้าหมอนี่มิใช่หรือ?”
หลี่หยางเอ่ยอย่างไม่แยแส
แต่สีหน้าจางอี้กลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถ้อยคำของอีกฝ่ายเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเมื่อวานนี้เป็นอย่างดีแล้ว
และไม่เพียงเท่านั้น
หลี่หยางยังกำลังบอกเขาอยู่ว่า
เบื้องหลังหลีเหยามีสหพันธ์หมาป่าเงินอยู่ อย่าคิดก่อเรื่องอะไรให้ยุ่งยาก!
บรรดาอาจารย์ใหญ่รอบข้างที่เห็นว่าบรรยากาศไม่สู้ดี ต่างเงียบปากไม่เอ่ยสิ่งใด
ผู้ที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ล้วนเป็นอาชีพขั้นสามทั้งสิ้น