......
ชายแดนเมืองเจียงโจว รถพ่วงบกกลางป่าคันหนึ่งกำลังแล่นอย่างเร็ว
บนรถ
หยางหงหลางถูกองครักษ์ประคอง ดื่มยาโอสถระดับกลาง
หยางจวิ้นเฟย์ตีเขาน่ะหรือ นั่นมันตีจริง ๆ!
จรัสทวนมังกรอาชีพนักสู้ระยะประชิดระดับเอส หยางหงหลางเป็นเพียงจอมเวทร่างบางกระจิดริด ถูกถีบจนเลือดเหลือเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น!
"พี่ใหญ่ ไอ้หนูนั่นมันเป็นใครกันแน่ จำเป็นต้องกลัวมันขนาดนี้เลยหรือ?"
"จำเป็นต้องหรือ?" หยางจวิ้นเฟย์หัวเราะด้วยความโกรธ
"ผัวะ!"
ตบอีกหนึ่งฉาด
"ก่อนที่เรื่องนี้จะจบลง เจ้าไม่ใช่น้องชายข้า และอย่าเรียกข้าว่าพี่!"
คนที่อยากจะไปหาเรื่องหลีเหยาก็คือไอ้หมอนี่ ตอนนี้เขาอยากจะตัดความสัมพันธ์ให้ขาดห่างพันลี้!
หยางหงหลางตอนนี้ถูกตบจนเริ่มชินซะแล้ว
ตบสองสามทีก็ไม่ตายหรอก
"พี่ใหญ่ ไม่บอกข้า แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไปโกรธใครมา ครั้งหน้าจะได้ระวังไว้บ้าง"
หยางจวิ้นเฟย์กลัวว่าไอ้หมอนี่จะไปก่อเรื่องอีก จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในดันเจี้ยนปฐมกาลให้ฟังทั้งหมด
"บัดซบ!"
หยางหงหลางรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบหนึ่งพุ่งขึ้นมาถึงกระหม่อม!
ที่ถูกตีมาหลายครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าฟรี ๆ เลย!
แม้แต่หยานเกาเจี๋ยยังกล้าฆ่า ตัวเองมันจะเทียบได้ที่ไหนกัน!
"ไม่ถูก!"
จู่ ๆ หยางหงหลางก็ชะงัก แล้วลุกขึ้นยืนตรงทันที
"อะไรไม่ถูก?"
หยางจวิ้นเฟย์มองด้วยสายตารังเกียจ ไอ้หมอนี่ถูกตีจนโง่ไปแล้วหรือ?
"ตามที่พี่ใหญ่เล่า นิสัยของหลีเหยา ออกมาจากนั่นต้องฆ่าเราสองคนแน่นอน ไหนเลยจะปล่อยเราไปเพราะคำว่าเข้าใจผิดเพียงคำเดียวล่ะ?"
"ถึงอย่างไรพวกเราก็ได้ตีคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กของมัน น่าจะยิ่งเลวร้ายกว่าตระกูลหยานเสียอีก!"
"หรือว่าพี่ใหญ่คิดเกินจริงไปเอง ไอ้หมอนั่นก็แค่ซัมม่อนเนอร์ หลังด่านสองร้อยแล้วหมดแรงเป็นเรื่องปกติ พวกเรามีคนตั้งมากมาย ล้วนเป็นอาชีพผู้ต่อสู้ระดับ 35 มันคนเดียวไม่กล้าลงมือหรอก!"