......
“มังกร!?”
ในรถพ่วงบกกลางป่า ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ
“อย่าล้อเล่น” หยางจวิ้นเฟย์ไม่ยอมเชื่อ คิดว่าอีกฝ่ายตื่นตกใจจนเห็นภาพหลอน “บนโลกนี้จะมีมังกรหรือไม่ก็ยังไม่รู้ เจ้าจะบอกว่ามังกรกำลังไล่ตามพวกเรางั้นหรือ?”
พนักงานควบคุมนิ่งเงียบอยู่นาน
หยางจวิ้นเฟย์เริ่มหงุดหงิด ก้มหน้าเข้าไปดูในห้องขับ
บนแผงหน้าปัด จอเรดาร์แสดงภาพ เงาร่างมหึมาขนาดใหญ่ กำลังอยู่ห่างจากรถพ่วงบกกลางป่าไปราวหนึ่งกิโลเมตร
หัวจระเข้ ปีกขนาดใหญ่ กรงเล็บแหลมคม หางมหึมา
ไม่ใช่มังกรแล้วจะเป็นอะไร?!
รถพ่วงบกกลางป่าถูกนกชิงเหนียวหน่วงความเร็วอยู่ตลอด ด้วยความเร็วในตอนนี้ ไม่เกินห้านาที มังกรตัวนั้นก็จะตามมาทันพวกเขา
“จบสิ”
หยางจวิ้นเฟย์เหมือนถูกตัดกำลัง ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
นี่คือสัตว์อัญเชิญหลังจากหลีเหยาผ่านด่านสองร้อยงั้นหรือ?
มังกรนะ...
เพียงแค่เอ่ยชื่อนี้ หยางจวิ้นเฟย์ก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังพลุ่งพล่านขึ้นมาจากใจ
หยางจวิ้นเฟย์รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
เสียใจที่ไม่จับกุมนางผู้นั้นมาเสียแต่ตอนแรก!
ต่อให้ถูกดาวเน็ตตัดสิน ยังดีกว่าต้องตายด้วยน้ำมือหลีเหยาในตอนนี้!
ทั้งยังได้ใกล้ชิดนางงาม อีกทั้งยังได้ทำให้หลีเหยานั่นเจ็บใจอีกต่างหาก!
“ท่านพี่! ตั้งแต่เขาผู้นั้นไม่ไว้หนทางให้เรา คงได้แต่สู้ตายกับเขาเท่านั้น!”
ในเวลานี้ จู่ ๆ หยางหงหลางก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าอำมหิต
“สู้? เอาอะไรสู้?”
“ระเบิดตัวเอง!”
“ระเบิดตัวเอง?” หยางจวิ้นเฟย์ลุกขึ้นนั่งทันใด