......
“ผู้บัญชาการหมาก!”
หยางจวิ้นเฟย์อุทานด้วยความตกใจ
อาชีพนี้ แม้มันจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เขาก็ยังจำมันได้!
ความหวังเลือนรางเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ ถูกดับสิ้นลงในชั่วขณะนี้
ตอนนี้หยางจวิ้นเฟย์มีเพียงความคิดเดียว
หนี!
พาคนในตระกูลหยาง หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้!
ต่อให้เป็นหลีเหยา
ตราบใดที่เขากลับถึงตระกูลหยาง เขาก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้!
“ทุกคนขึ้นรถ! เดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!”
อาชีพผู้ต่อสู้ทุกคนในตระกูลหยาง มองสีหน้าอำมหิตของหยางจวิ้นเฟย์ นิ่งไปชั่วขณะ
แล้วก็ตั้งสติได้ในทันที รีบวิ่งไปยังรถพ่วงบกกลางป่า
แต่ทว่า ในขณะนี้เอง
เงาร่างหนึ่งที่สวมเกราะแสงสีทอง มาขวางอยู่ระหว่างรถพ่วงบกกลางป่ากับพวกเขา
หยางจวิ้นเฟย์จำได้ในแวบเดียวว่าสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้าอยู่นั้นคือใคร
ความเย็นเยียบแผ่ปกคลุม เหงื่อเย็นเปียกแผ่นหลังของเขาทันที
สัตว์อัญเชิญของหลีเหยา ตัวที่ทิ้งความเสียหายหลักหมื่นได้อย่างง่ายดายนั่น!
หยางจวิ้นเฟย์รีบหันกลับไป
ไม่ผิดคาด หลีเหยาปรากฏตัวอยู่ข้างกายฉินเยว่แล้ว
สีหน้าหลีเหยาเย็นชา เอื้อมมือไปประคองฉินเยว่ให้ลุกขึ้น
“มียาโอสถพลังชีวิตไหม?”
“มี...มี”
ฉินเยว่ในฐานะอาชีพผู้ต่อสู้ หมัดเท้าสร้างความเสียหายแก่หล่อนได้จำกัด
แต่ความเจ็บปวดทางกายที่ได้รับนั้นเป็นของจริง
ลุกขึ้นยืน ฉินเยว่หยิบยาโอสถสีแดงหนึ่งขวดออกมากลืนลงไป สีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อร่างกายไม่เป็นไรแล้ว ฉินเยว่รีบวิ่งไป หยิบยาโอสถให้อาชีพผู้ต่อสู้ในตระกูลฉินหลายคนรวมถึงอาอู๋ทาน