......
ในเวลาเดียวกัน
ณ อีกมุมหนึ่งของถ้ำล่าอาหาร
สตรีในชุดกิโมโนรัดรูป ใบหน้างดงามหยดย้อยนามว่า คูโจ มิเซะ
กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น สองมือยันพื้นไว้
ขายาวเรียวขาวโพลนที่เปลือยเปล่าอยู่ในอากาศ บัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลอันน่ากลัว
แม้แต่ชุดเกราะระดับแพลทินัมที่สวมใส่ก็ยังดูชำรุดทรุดโทรม
แววตาเย็นชาเมื่อครู่ได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซีดเผือดอย่างไร้เรี่ยวแรง และเลือดที่ไหลรินจากมุมปากไม่อาจหยุดยั้งได้
เบื้องหน้านาง คือร่างมหึมาของมารร้ายที่ไร้ซึ่งลมหายใจ
หากหลีเหยาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ คงจำมันได้ในพริบตา
องครักษ์ลิ้นฉีก
[พลังชีวิต: 532/14000]
คูโจ มิเซะ หรี่ตามองพลังชีวิตของตน เสียงหัวเราะเบา ๆ ปนความโล่งอกหลังรอดตายมาได้
จากนั้นจึงทรุดตัวลงนอนกับพื้น หายใจหอบรวยริน
หยิบขวดยาโอสถจากมิติเก็บของ รินเข้าปาก
“เกือบตายเอาตาย...”
หลังจากดื่มยาโอสถ คิ้วที่ขมวดมุ่นของคูโจ มิเซะ ก็ค่อย ๆ คลายลง
นางถึงมีสมาธิหวนรำลึกถึงการต่อสู้สุดชีวิตเมื่อครู่
“ชิคิงามิยังไม่แข็งแกร่งพอจริง ๆ...”
“พรจากวลีดวงดาวที่ใช้กับชิคิงามิ ยังทำงานพลังได้ไม่ถึงเจ็ดส่วนด้วยซ้ำ”
คูโจ มิเซะเริ่มรู้สึกเสียใจ ที่ไม่ให้ลั่วจิ่งเซิ่งอยู่ข้างกาย
ถึงแม้จะเป็นแค่ซัมม่อนเนอร์ระดับเอสที่ไร้ประโยชน์ แต่เมื่อมีนางคอยเสริมพลัง การรับมือองครักษ์ตัวนี้ก็คงไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้
ดันเจี้ยนปฐมกาลแห่งนี้ ยากจะรับมือยิ่งกว่าที่คิด
คูโจ มิเซะส่ายหน้า พยุงตัวด้วยแขน ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตด้วยตัวเอง เพื่อดันเจี้ยนปฐมกาลของอาณาจักรมังกร...”
คูโจ มิเซะเดินไปยังซากศพมารร้าย เตรียมเก็บสะสมของที่ปล้นมาได้ ก่อนจะเข้าสู่ทางหลบหนี ออกจากดันเจี้ยน