......
“เหตุใดยิ่งสำรวจยิ่งรู้สึกเหมือนหลุดเข้าขอบโลก?”
หลีเหยาใช้เวลาสำรวจในถ้ำล่าอาหารอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ก็เริ่มรู้สึกคลางแคลงใจ
“ทำไมไม่สร้างแผนที่แบบในเกมออนไลน์ชาติก่อนบ้างเล่า?”
ในถ้ำมีเส้นทางคดเคี้ยวไปมาสารพัดทิศ หลีเหยาจึงทำได้เพียงใช้เครื่องหมายที่ตนเองทำไว้ คอยตรวจสอบว่าตนเองไม่ได้เดินวกกลับมาซ้ำรอยเดิม
แต่พื้นที่เพาะเลี้ยงที่เขาตามหานั้น จวบจนบัดนี้ก็ยังไร้ร่องรอย
กลับกลายเป็นว่า
ความถี่ในการพบเจอมอนสเตอร์กลับค่อย ๆ ลดน้อยลง ราวกับกำลังเดินเข้าใกล้ขอบของถ้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อนึกถึงจุดนี้
หลีเหยาจึงหยุดฝีเท้าลง
และในจังหวะที่เขาหันหลังกลับนั้นเอง
ความเย็นยะเยือกหนึ่งก็ผุดขึ้นอย่างกะทันหัน
ถัดจากนั้น เสียงอะไรบางอย่างทะลวงอากาศก็ดังมาจากด้านหลัง
หลีเหยาใช้สัญชาตญาณก้มตัวลง หวังจะหลบ
แต่ทว่าความเร็วของอีกฝ่ายกลับเหนือกว่า!
“ปัง!”
จากที่หลีเหยาได้ยินเสียงทะลวงอากาศ ถึงการโจมตีกระหน่ำลงบนร่าง เพียงชั่วลมหายใจเดียวเท่านั้น
ความรู้สึกชื้นหนืดส่งผ่านมาจากท้ายทอย
หลีเหยาหันกลับไปมอง
ปีศาจร่างยักษ์ที่เต็มไปด้วยของเหลวใสหนืดปกคลุมทั่วร่าง ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา
รูปร่างคล้ายกิ้งก่า หางยาวเรียว ร่างกายไร้ซึ่งหนังหุ้ม มองดูแล้วเส้นใยกล้ามเนื้ออันน่าสะพรึงกลัวก็เต้นระริกอยู่ตลอดเวลา
หัวแหลมยาว ฟันอันคมกริบเรียงซ้อนกันอยู่สามชั้นทั้งในและนอก ปากที่อ้าอยู่นั้น มีลิ้นยาวหลายเมตรที่เต็มไปด้วยหนามแหลม ทิ่มตรงเข้าที่ท้ายทอยของหลีเหยาโดยตรง
ไม่สร้างบาดแผล แต่สร้างความอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด
หลีเหยารู้สึกได้ด้วยซ้ำว่าของเหลวประหลาดบนลิ้นของอีกฝ่ายที่อยู่ตรงท้ายทอยของเขา กำลังไหลลงมาตามแผ่นหลังของเขา