......
ยามราตรีแผ่คลุม ผ่านมาถึงสองทุ่ม
ขณะนั้นดันเจี้ยนสำหรับผู้มาใหม่ปิดลง อาชีพผู้ต่อสู้กลุ่มสุดท้ายทยอยออกมาจากข้างใน
เมื่อเผชิญหน้ากับจางอี้และคณาอาจารย์ใหญ่หลายท่าน เจียงหนิงอวี้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในดันเจี้ยนให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อได้ยินว่าหลีเหยาเพียงหนึ่งจู่โจมก็สามารถจัดการหมาป่าพงไพรกระหายเลือดได้
จางอี้เหงื่อแตกพลั่กทันที
แม้แต่คำทักทายก็ไม่มี รีบเดินจากไปทันที
ด้วยเหตุนี้ ข่าวที่ว่าหลีเหยาสังหารหัวหน้าฝูงปีศาจร้ายระดับแปดลงได้ จึงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
สหพันธ์หมาป่าเงินก็แอบกระจายข่าวเรื่องที่หลีเหยาตื่นพรสวรรค์ออกไปด้วย ทำให้หลีเหยาก้าวเข้าสู่สายตาของบุคคลสำคัญระดับสูงบางคนได้สำเร็จ
“ซัมม่อนเนอร์ระดับเอตื่นพรสวรรค์ ดูเข้าท่าอยู่บ้างนะ”
จวนผู้ครองเมืองเจียงโจว
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งวางรายงานข่าวกรองในมือลง แล้วหัวเราะเบา ๆ
ขณะเดียวกัน บนโต๊ะทำงานของเขายังมีรายงานชิ้นหนึ่งที่ถูกส่งขึ้นมาจากเบื้องล่างวางอยู่
‘คำร้องขอยกเลิกเงินสนับสนุนระดับเอของหลีเหยา’
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนจึงเอ่ยปากขึ้น
“เสี่ยวเจิ้ง ไปจัดการยกระดับทรัพยากรระดับเอของหลีเหยาเป็นระดับเอส”
“ถึงแม้ผู้มีพรสวรรค์จะได้รับระดับดับเบิลเอสได้ แต่ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่ซัมม่อนเนอร์ ยากที่จะอธิบายกับเบื้องบนได้”
ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเจิ้งมีสีหน้าชะงักงันไปชั่วขณะ
“นายท่านเมือง ทรัพยากรระดับเอสนั้นไม่ได้ตอบตกลงจะให้อวี้เหวินห้าวไว้หรือ...”
“อวี้เหวินห้าวน่ะไม่ใช่ก็อาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอสหรอก ถ้าไม่มีใครสามารถรับทรัพยากรนี้ได้ ก็ให้มันไปเถอะ แต่ตอนนี้มีคนที่สามารถรับได้ มันก็ย่อมไม่เกี่ยวกับเขาสิ”