......
“คุณชายหลี ท่านให้พวกเราตามหาจนทั่วแล้ว!”
ชายสวมชุดดำสามคน จากทิศทางที่ต่างกัน ล้อมหลีเหยาไว้ตรงกลาง
หนึ่งในนั้นเป็นจอมเวท หนึ่งเป็นนักธนู และอีกหนึ่งเป็นอัศวินที่แบกโล่และดาบใหญ่ไว้ด้านหลัง
หลีเหยาขมวดคิ้วมุ่น
เป็นไปอย่างที่คาดไว้ วิชาตรวจจับไม่อาจมองเห็นเลเวลของทั้งสามคนได้
ผู้ที่สามารถสะกดรอยตามเขาได้อย่างสุขุมโดยไม่สะดุ้งต่อเหล่าปีศาจร้าย ระดับขั้นต้องไม่ต่ำกว่า 20 อย่างแน่นอน
หลีเหยาคิดในใจ
นอกจากเจียงหนิงอวี้แล้ว เขาไม่ได้ทำให้ผู้ใดขุ่นเคือง
ด้วยภูมิหลังของเจียงหนิงอวี้ ไม่น่ามีอำนาจมากพอที่จะส่งคนสามคนนี้มาฆ่าเขาได้
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูคมหนึ่งดอกพุ่งออกมาจากความมืด หลีเหยาไม่หลบไม่หลีก ลูกธนูหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาในระยะเพียงสองเซนติเมตร
“โอ้?”
นักธนูชุดดำที่ถือธนูอยู่ในมือ มองการโจมตีของตนเองถูกหลีเหยาใช้วิธีที่ไม่อาจรู้ได้หลบเลี่ยงไป
เอ่ยออกมาด้วยความสนใจ
“สมกับเป็นอัจฉริยะที่กล้าลงมาฝึกที่ชายแดนเพียงลำพังจริง ๆ”
วินาทีถัดมา
ลูกธนูที่ลอยอยู่ตรงหน้าพลัน‘ปัง’ระเบิดออก
กลับกลายเป็นแสงสีรุ้งสายหนึ่งตกลงบนร่างหลีเหยา
เหนือศีรษะของหลีเหยาปรากฏสัญลักษณ์ขนาดใหญ่ขึ้นมาทันใด เรืองรองสว่างไสวท่ามกลางรัตติกาล
“ตราประทับ?”
หลีเหยานึกถึงวิชาทั่วไปของนักธนูระดับ 25 เล่มหนึ่ง
สามารถทำเครื่องหมายบนเป้าหมาย ติดตามตำแหน่งของเป้าหมาย และทำให้ไม่สามารถเข้าสู่สภาวะล่องหนได้อีก
เมื่อถูกนักธนูประทับตราไว้ หากไม่มีวิธีรับมือ การจะหลบหนีต่อไปย่อมยากยิ่ง