......
หลีเหยาเลือกรับภารกิจสองสามอย่างตามอำเภอใจ แล้วก็ออกจากสมาคมนักผจญภัย ตรงไปยังด่านตรวจแดนนอกเมือง
“หลีเหยา ระดับ 5 ผู้บัญชาการหมาก?”
ทหารเฝ้าประตูถือใบอนุญาตออกเมืองของหลีเหยา เพื่อยืนยันข้อมูลของเขา
“แค่ระดับ 5 เอง เจ้าแน่ใจนะว่าจะออกไปนอกเมือง?”
หลีเหยาไม่พูดมาก แค่พยักหน้า
แม้จะสงสัยอยู่ว่า แค่ระดับห้า ยังเป็นอาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอ สถานศึกษายอมให้ออกนอกเมืองได้ยังไงกัน
แต่ใบอนุญาตออกเมืองของจริง ทหารเฝ้าประตูจึงตรวจสอบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“นอกเมืองมีสัตว์อสูรเยอะมาก ระวังตัวด้วย หากเจอสัตว์อสูรที่สู้ไม่ได้ ก็พยายามหาผู้ใหญ่คอยคุ้มครอง”
“สู้ไม่ได้ก็รีบกลับมาเถอะ เจ้ายังเด็ก เสียหน้าอายไม่เป็นไร ชีวิตเล็กๆ นี่สำคัญที่สุด”
“โดยเฉพาะตอนกลางคืน สัตว์อสูรจะดุร้ายขึ้นมาก คุณสมบัติก็จะแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า ต้องรีบหาที่หลบภัยให้ได้ก่อนนะ”
เมื่อเผชิญกับทหารเฝ้าประตูพร่ำบอกอย่างเอาใจใส่ หลีเหยาไม่ขัด ไม่รีบร้อน ตั้งใจฟังจนจบ
แล้วจึงโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม
เดินออกจากประตูเมือง
ลมหนาวพัดมาปะทะหน้า กลิ่นคาวจางๆ ปะปนเข้ามาด้วย
“ช่างเป็นคนละโลกกันสิ เมืองในกับเมืองนอก”
หลีเหยาก้าวเดินไปข้างหน้า ร่างของเขาหายไปจากสายตาทหารเฝ้าประตูอย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ อาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอ หวังว่าจะได้เห็นเขากลับมานะ”
......
ยิ่งเดินลึกเข้าไป
กลิ่นคาวในอากาศยิ่งหนักหน่วงขึ้น
เป็นระยะๆ ได้ยินเสียงสัตว์อสูรคำรามมาจากที่ไกลๆ บางครั้งก็เห็นผู้คนอยู่ใกล้ๆ กำลังปราบสัตว์อสูรอยู่
สภาพแวดล้อมนอกเมืองต่างจากที่หลีเหยาจินตนาการไว้เล็กน้อย
รอบข้างเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างนานา ที่นี่ในอดีต บางทีอาจเป็นเมืองที่มนุษย์อาศัยอยู่