......
หลังจากหลีเหยากับนายกเทศมนตรีแยกย้ายกันไป
บรรดาอาจารย์ใหญ่เหล่านี้ก็กลับไปยังที่นั่งประมุขเพื่อทำหน้าที่พิธีกรการสอบยุทธ์ต่อไป
“หืม? ซวนซวน”
ข้างเวทย์เทเลพอร์ต ฉินเยว่ทั้งสงสัยทั้งเย้าแหย่ ใช้ศอกสะกิดหานซวน
“ทำไมไม่พูดล่ะ?”
“หรือว่าไม่อยากพูด?”
หานซวน:“......”
“เปล่า... แค่เขาคนนั้นเป็นเพียงซัมม่อนเนอร์คนหนึ่ง ต้องสอบได้คะแนนขนาดไหนกัน ถึงขั้นที่นายกเทศมนตรีต้องบุกมาคนเดียวเพื่อรับด้วยตัวเอง?”
หานซวนรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองกำลังจะพังทลาย ถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
คะแนนที่สองคนเธอได้รับมา การเข้าสี่สำนักยุทธ์ถือเป็นเรื่องชัวร์ ๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
อาจารย์ใหญ่พวกนี้ไม่ต้องออกมารับพวกเธอก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ควรมีคำแสดงความยินดีปากเปล่าสักสองประโยคไหม?
แต่ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดไปอยู่ที่หลีเหยา แถมยังไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าพวกเธอออกจากลูกบาศก์มิติมาแล้ว
“ยังไงก็ไม่น่าใช่เดียวดายทำดันเจี้ยนระดับนรกหรอกใช่ไหม?”
“เธอเดาเข้าแล้วล่ะ” ฉินเยว่ยิ้มบาง ๆ กล่าวอย่างมั่นใจ “ด้วยความเข้าใจที่มีต่อคุณชายหลี ถ้ามีโจทย์ระดับนรกให้เลือก เขาจะไม่มีวันเลือกระดับฝันร้ายเด็ดขาด!”
“อะไรนะ?” หานซวนจ้องฉินเยว่ด้วยความตกตะลึง
เธอแค่พูดส่ง ๆ เท่านั้น ผลปรากฏว่าฉินเยว่กลับบอกเธอว่ามันเป็นเรื่องจริง?
มองสีหน้าของหานซวน ฉินเยว่ในใจดีใจจนแทบระเบิด!
ตอนนั้นที่ตัวเองเห็นพลังของคุณชายหลีเป็นครั้งแรก คงมีสีหน้าแบบนี้เหมือนกันสินะ?
ดวงตาเล็ก ๆ นั่น เบิกกว้างจนใหญ่กว่าลำคอระฆังเสียอีก...
ฉินเยว่ทนไม่ไหว หัวเราะออกมา
ทำให้คนที่ปกติเย็นชากับทุกคนอย่างซวนซวนกลายเป็นแบบนี้ได้
ต้องเป็นคุณชายหลีเท่านั้น!
“ยังกล้าหัวเราะอีก!” หานซวนพยายามสงบใจ สั่นเสียงถาม “เธอแน่ใจนะว่าเขาทำโจทย์ระดับนรก?”