......
ปากทางออกของมิติลับ เป็นเรือรบยักษ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ
อีกไม่นาน เหล่ายอดฝีมือผู้เข้าสอบทั้งหมดของอาณาจักรมังกร จะมารวมกันอยู่ที่นี่ เพื่อทำการสอบยุทธ์รอบสุดท้าย ศึกชิงสิบเซียน
เวลานี้
ภายในเรือรบ ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง
เซวี่ยจิ่วหลานกำลังพิงเก้าอี้เอนหลัง ทานผลไม้อย่างสบายอารมณ์
ตอนนี้จิตใจของนางผ่อนคลายสุดขีด
เมื่อครู่ นายกเทศมนตรีเมืองซางหยูเพิ่งติดต่อนางมา
“ไม่เลวนี่นา”
“เติบโตจนสามารถเดียวดายฝ่าลูกบาศก์ประลองระดับนรกได้แล้วหรือ!”
ขาเรียวขาวดั่งหิมะของเซวี่ยจิ่วหลานที่พาดอยู่ กำลังแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะในอากาศ
ในความคิดของนาง เริ่มจินตนาการถึงภาพที่หลีเหยากวาดล้างคู่ต่อสู้ในศึกชิงสิบเซียน
แล้วปฏิเสธคำเชิญจากสำนักชั้นยอดทั้งหลาย หันมาขอเป็นศิษย์ใต้บังคับของนางอย่างไม่ลังเล
“ฮึฮึ!”
“ถึงเวลานั้น ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นว่า ใครกล้าพูดว่าเซวี่ยจิ่วหลานสอนลูกศิษย์ไม่ได้เรื่อง!”
ในขณะที่เซวี่ยจิ่วหลานกำลังเพ้อฝัน
เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากนอกประตู
เซวี่ยจิ่วหลิงสวมชุดเครื่องแบบเช่นเคย ปรากฏตัวต่อหน้าเซวี่ยจิ่วหลานด้วยลมหายใจหอบเหนื่อย
“ท่านอาจารย์ใหญ่ เกิดเรื่องแล้ว!”
“บอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว ว่าเจอเรื่องอะไรอย่าเพิ่งร้อนใจ” เซวี่ยจิ่วหลานอารมณ์ดี ยิ้มกล่าว “มา บอกข้าสิ คราวนี้เป็นเรื่องอะไร?”
“ไปก่อน ข้าจะเล่าให้ฟังระหว่างทาง” น้ำเสียงเซวี่ยจิ่วหลิงเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ดึงเซวี่ยจิ่วหลานให้เดินออกไปข้างนอก
ดูได้ว่าเซวี่ยจิ่วหลิงไม่ได้ล้อเล่น เซวี่ยจิ่วหลานจึงปล่อยให้อีกฝ่ายดึงไป