......
“จะเป็นเช่นไรได้!”
ซางจื่อจินส่ายหน้าหงึกหัก
“ข้ามาช่วยเจ้าต่างหาก”
“ช่วยข้า? ช่วยอย่างไร?” หลีเหยากระชับถาม
ซางจื่อจินยิ้มน้อย ๆ แล้วชี้ไปที่อาชีพผู้ต่อสู้ของตระกูลหยางที่หมอบอยู่บนพื้น
“เจ้าตั้งใจจะฆ่าพวกเขาหรือไม่?”
ไม่รอให้หลีเหยาตอบ ซางจื่อจินพูดต่อทันที:
“หากเจ้าต้องการฆ่าหยางจวิ้นเฟย์ คนพวกนี้ยังมีประโยชน์อยู่”
“หยางจวิ้นเฟย์พวกนั้นถึงจะทำเรื่องเล็กน้อยกับเสี่ยวเยว่ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องตาย หากเจ้าลงมือโดยตรง ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่ผู้ที่มีเจตนาฆ่าก็มีเพียงเจ้า เจ้าต้องเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับแรกแน่นอน”
“อีกทั้งตระกูลหยางยังอยู่เบื้องหลังผลักดันเรื่องนี้ ต่อให้เป็นเจ้า ก็ต้องเจอเรื่องวุ่นวายสารพัน!”
“เช่นเดียวกับคราวตระกูลหยาน หากข้างหลังเจ้าไม่มีใครค้ำจุน มีเพียงท่านแม่ทัพอู่ ท่านก็ไม่อาจปกป้องเจ้าไว้ได้”
ข้างหลังมีคนค้ำจุน...
ท่านผู้อาวุโสเซวี่ยหรอกหรือ?
หลีเหยากลั้นความรู้สึกขอบคุณไว้ในใจ แล้วหันมองไปที่อาชีพผู้ต่อสู้ซึ่งถูกตัดขาแขนนอนอยู่บนพื้น
“ความหมายของเจ้า...”
“ไม่ผิด”
ซางจื่อจินพยักหน้า การพูดกับคนฉลาดนั้นง่ายดายจริง ๆ
ทุก ๆ ปี อาชีพผู้ต่อสู้ที่ตายอยู่ด้านนอกเขตแดนนั้นนับไม่ถ้วน ถูกสัตว์อสูรฆ่าหรือถูกคนฆ่า ไร้ร่องรอยให้สืบสวน
สหพันธ์ต่อให้อยากจัดการ ก็ไม่อาจจัดการได้!
แต่สถานการณ์ตอนนี้คือ
อาชีพผู้ต่อสู้พวกนี้ ถูกคนตระกูลหยางตัดขาแขน แล้วทิ้งไว้ที่เขตแดนอันดุเดือดไปด้วยสัตว์อสูร
ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตรง ๆ
แค่แจ้งเรื่องราวขึ้นไป หยางจวิ้นเฟย์ก็ต้องได้รับผลกรรมที่ควรจะได้รับ!
การที่หลีเหยาสังหารพวกเขานั้นเป็นการกำจัดผู้ชั่วร้าย
ต่อให้มีปัญหาเล็กน้อย คนเบื้องหลังหลีเหยาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย!