......
“ฟึ่บ”
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าเงื้อมีดฟันลง ศีรษะอัศวินชุดดำก็ร่วงหล่นลงกับพื้น
เมื่อฆ่าแล้ว ก็ต้องฆ่าให้หมด
มองศพทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า หลีเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ตระกูลอวี้เหวินหรือ?”
ถ้าจำไม่ผิด นักปิดผนึกระดับเอจากโรงเรียนมัธยมป่าไม้ เป็นบุตรชายคนที่สองของตระกูลอวี้เหวิน
ตนเองก็ไม่ได้ไปก่อกวนใคร แล้วเหตุใดถึงส่งคนมาฆ่าเขา?
หรือว่าจะเป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
เพื่อผลประโยชน์?
คิดอยู่ครู่ใหญ่ก็คิดไม่ออก หลีเหยาจึงเลิกคิด
มีดจ่อคอขนาดนี้ เหตุผลจะสำคัญอะไรอีก
เขารู้เพียงแค่
เรื่องแค้นผูกกันแล้ว วันหน้าค่อยหาโอกาสล้างแค้นให้ได้!
ตระกูลอวี้เหวินในฐานะตระกูลชั้นยอดของเมืองเจียงโจว
คุมร้านยาโอสถอยู่นับสิบร้าน ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่
ว่าด้วยกำลังของอาชีพผู้ต่อสู้ก็ไม่เท่าสมาคมหมาป่าเงิน แต่ในเรื่องพลังเงินแล้ว ทับหน้าสมาคมหมาป่าเงินได้สบาย ๆ
ตัวเขาในตอนนี้ จะคิดล้างแค้นก็ยังเร็วเกินไป
ต้องวางแผนยาว...
ขณะนั้น
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าเดินเข้ามา กรงเล็บทั้งสองข้างเกี่ยวของมาไม่น้อย
หลังจากอาชีพผู้ต่อสู้ตาย อุปกรณ์ที่สวมใส่บนตัวก็สามารถถอดออกมาใช้ต่อได้
หลีเหยามองดูอย่างไม่ใส่ใจ
ล้วนเป็นอุปกรณ์ระดับทองแดง-เหล็กดำราวเลเวล 20 ไม่มีอุปกรณ์เงินแม้แต่ชิ้นเดียว
และเกราะสามชิ้น ก็นับว่าความทนทานถูกกวาดจนเป็นศูนย์เพราะการโจมตีของตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่า
“ของไม่คุ้มค่า”
หลีเหยาบ่นออกมาเสียงดัง
เพราะติดระดับ เลยยังสวมใส่ไม่ได้
แต่ถึงยุงจะตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ สามารถเอาไปขายเป็นเงินได้