......
[โซ่ตรวน]คือวิชาที่สืบทอดคุณสมบัติทั้งหมดของหมากศึก
ความว่องไวของตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่ายังห่างชั้นกับราชินีฉีกลิ้นอยู่พอสมควร
ดังนั้นหลีเหยาจึงไม่คิดรุกก่อน
ดันเจี้ยนปฐมกาลที่ปิดมิดชิด ทำให้ผู้พิชิตไม่อาจหนีออกไปได้ เช่นเดียวกัน สัตว์อสูรในดันเจี้ยนก็ถูกจำกัดเช่นกัน
หนึ่งคนหนึ่งอสูรประจันหน้ากันอยู่หลายลมหายใจ
ราชินีฉีกลิ้นก็ทนไม่ไหวในที่สุด
"ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!"
เสียงกรีดร้องแหลมคมพลันดังขึ้น!
หลีเหยารู้สึกเพียงหูอื้อแปลบปลาบ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ส่วนหยางจวิ้นเฟย์และซ่งอานชิง ทั้งสองยิ่งกว่านั้น เลือดไหลซิบออกจากหู ร่างกายชะงักนิ่งอยู่กับที่
โชคดีที่[เสียงแหลมฉีกลิ้น]ไม่แยกพวกพ้อง ก็อบลินเนื้อที่ล้อมรอบพวกเขาอยู่ ก็ถูกวิชานี้สั่นสะเทือนให้หยุดนิ่งอยู่กับที่เช่นกัน
ในขณะที่หลีเหยาถูกควบคุมให้อยู่กับที่
เงี่ยงกระดูกนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกจากหลังของราชินีฉีกลิ้น ดั่งจรวดที่พุ่งตรงเข้าหาหลีเหยา
หลีเหยาเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ นิ่งงันอยู่กับที่ เงี่ยงกระดูกกระหน่ำโจมตีใส่ร่างเขาอย่างไม่หยุดยั้ง
อันที่จริง
เพราะมี[พลังราชัน]อยู่ ตั้งแต่ก่อนที่เงี่ยงกระดูกจะยิงออกมา เขาก็ฟื้นคืนสติได้แล้ว
ที่ทำให้เขารู้สึกเสียดายคือ ราชินีฉีกลิ้นระวังตัวยิ่งกว่าที่เขาคิด
ถึงแม้จะควบคุมเขาไว้ได้ ก็เพียงใช้วิชาระยะไกลมาทดสอบเท่านั้น
แต่ทว่า
หลีเหยาใช้เท้าทั้งสองถีบพื้นอย่างแรง ร่างกายราวกับถูกเงี่ยงกระดูกกระเด็นลอย ปลิวถอยหลังไป กระแทกเข้ากับกำแพงหินด้านหลัง
ราชินีฉีกลิ้นเห็นเช่นนั้น ก็แปรเป็นเงาดำพุ่งตรงเข้าหาหลีเหยาทันที
พลังการพุ่งชนที่ไร้สิ่งใดเทียบได้ จากประสบการณ์ถูกตีของหลีเหยา นี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมาแน่นอน!