......
ถ้ำก็อบลิน ระดับนรก
หลีเหยาไม่ยอมละทิ้งฐานะเจ้าแห่งดินแดนที่ซ่อนตัว เขานิ่งรออยู่กับที่ รอให้โลงไม้เปิดออก
“เต้าเกอเลี่ยหย่า...”
หลีเหยาพึมพำกับตัวเอง
หากไม่ผิดคาด คงเป็นสิ่งมีชีวิตระดับนามอีกหนึ่งตัว
เมื่อฝาโลงค่อยๆ เลื่อนเปิด
หลีเหยารู้สึกได้ว่าตนกำลังถูกพลังน่าสะพรึงหนึ่งจับจ้อง
“ฟุ่บ!”
แขนสีเขียวหมึกที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งกรังยื่นออกมาจากโลง
[หมายเหตุ: บรรพชนก็อบลินฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์!]
[อาชีพผู้ต่อสู้ไม่สามารถหลบหนีออกจากดันเจี้ยนปัจจุบันได้ไม่ว่าในรูปแบบใด!]
[ขอให้อาชีพผู้ต่อสู้โชคดี!]
“ขอให้ข้าโชคดี?”
หลีเหยาหัวเราะเบา ๆ แล้วใช้วิชาตรวจจับกับแขนนั้น
ก่อนจะผ่านด่านสองร้อย เขายังสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับนามสายเลือดมังกรได้ด้วยมือเปล่า
ส่วนตอนนี้
“เจ้าควรอวยพรให้เจ้านี่มากกว่า!”
[บรรพชนก็อบลิน - เต้าเกอเลี่ยหย่า]
[เลเวล 25 (ระดับนาม)]
[พลังเลือด: 850000]
[พลัง: 1048]
[จิตใจ: 877]
[ความว่องไว: 1103]
[ความทรหด: 962]
[วิชา: อาณาเขตสังหารLV1 แผลกากบาทใหญ่LV7 วิชากระบี่ระดับปรมาจารย์LV4 ความสัมพันธ์ธาตุสายฟ้าLV8......สายฟ้าฉีกLV1]
......
แม้จะเป็นระดับนามเหมือนกัน ก็ยังมีทั้งที่แข็งแกร่งและอ่อนแอ
ไม่ว่าจะเป็นคุณสมบัติหรือวิชา บรรพชนก็อบลินตัวนี้ล้วนด้อยกว่ามังกรดำปีกมืดอย่างมาก
ความสนใจที่หลีเหยาเพิ่งจะเริ่มมีขึ้น จึงค่อย ๆ จางหายไป
“เป็นแท่นทดลองวิชาก็คงพอไหวกระมัง?”
“ปัง!”
ฝาโลงปลิวกระเด็น
หลีเหยารู้สึกเพียงภาพตรงหน้าแวบหนึ่ง เงาด้านหน้าเขาขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในทันใด
เต้าเกอเลี่ยหย่าปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขาแล้ว
ความเย็นเยียบหนึ่งแผ่ซ่านเข้าสู่ต้นคอ
หลีเหยายกมือขึ้น