.......
นอกดันเจี้ยน
ก็อบลินได้รับพรให้คุณสมบัติเพิ่มเป็นสองเท่า สภาพการณ์เช่นนี้มิใช่กรณีพิเศษแต่ประการใด
ทีมของซางจื่อจินยังพอมีกำลังรั้งรับเหล่าปีศาจที่ถูกเสริมพลังภายในดันเจี้ยนได้ แต่ทีมอาชีพผู้ต่อสู้อื่นๆ หามีกำลังเช่นนั้นไม่
ต่างต้องใช้ของวิเศษเคลื่อนย้าย ผละออกมาจากดันเจี้ยน
ยามนี้ เบื้องล่างห้วงวนน้ำวนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
“เหตุใดกัน?”
“ไฉนปีศาจถึงได้แข็งแกร่งขึ้นมาเพียงชั่วพริบตา?”
“บรรพชนก็อบลินคือสิ่งใดกัน? ผู้ใดช่วยอธิบายได้บ้าง มันคือหัวหน้าใหญ่ที่สุดหรือไม่?”
“ต่อให้เป็นหัวหน้าใหญ่ที่สุด แล้วมันจะเกี่ยวกับเราอย่างไร? ดันเจี้ยนทุกแห่งล้วนถูกเสริมพลัง เช่นนี้มิใช่กลวิธีการโกงหรือ? ตั้งแต่เมื่อใดที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น?”
“หรือจะเป็นฝีมือของผู้นั้น? ก่อนที่เขาจะเข้าไป ทุกสิ่งล้วนปกติ พอเขาเข้าไปเท่านั้น เหตุการณ์เช่นนี้จึงอุบัติขึ้น”
มีผู้คิดถึงหลีเหยาที่บุกเดี่ยวเข้าดันเจี้ยน เอ่ยปากถามขึ้น
แต่ทว่ากลับถูกผู้คนโต้แย้งทันที “เป็นไปได้อย่างไร!? ข้ายอมรับว่าเขาต่างจากซัมม่อนเนอร์คนอื่นๆ แต่การบุกเดี่ยวเข้าไปในดันเจี้ยน อย่างมากก็คงเช่นเดียวกับพวกเรา อาศัยความได้เปรียบด้านความว่องไวรั้งรับกับทหารแหลม”
“ก็ใช่น่ะสิ! หนึ่งคนบุกเดี่ยวถึงหัวหน้าใหญ่ที่สุด? เวลาผ่านไปเพียงเท่านี้ จะเป็นไปได้หรือ?”
“เจ้าด้วงยักษ์เมื่อครู่นี้ ต่อให้ความแข็งแกร่งจะสูงส่งเพียงใด ก็ยากจะทานทานการรุมล้อมของทหารแหลมมากมายขนาดนั้นได้ คาดว่าคงจะออกมาในอีกไม่ช้า”
ทีมบุกทัพส่วนใหญ่ยังคงพัวพันอยู่กับก็อบลินทหารแหลม
คิดว่าบรรพชนก็อบลินคือหัวหน้าใหญ่ที่สุดของดันเจี้ยนแห่งนี้
ยามนี้ทีมของตระกูลซางยังมิได้ออกมา ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานนี้ให้แน่ชัด