......
มองดูข้อมูลบนแผงระบบที่ส่งมา
หลีเหยาหัวเราะเบา ๆ ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย
ด้วยคุณสมบัติปัจจุบันของตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่า การจัดการปีศาจหัวหน้าฝูงระดับ 25 เพียงตัวเดียวง่ายดายยิ่งนัก!
แน่นอน
ที่ปราบมันลงได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ วิชา[นักล่าก็อบลิน]ซึ่งเป็นสกิลติดตัวก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
หลีเหยาให้ผู้ล่านำหีบสมบัติกลับมาโดยพล จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิลงอย่างสบายใจ รอให้ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าจัดการก็อบลินทหารแหลมพวกนี้ให้หมดสิ้น
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าใช้วิชาเคลื่อนย้าย ปรากฏกายบนยอดกำแพงน้ำแข็ง
ไม่รีบร้อน รอเพียงคูลดาวน์ของแทงทะลุห้วงมิติสิ้นสุดลงก็ยิงออกไป
ไม่ถึงสิบนาที
ก็อบลินฝูงนี้ก็กลายเป็นสมบัติเต็มพื้น นอนนิ่งอยู่กับที่
หลีเหยามองดูค่าประสบการณ์ นับรวมราชาก็อบลินแล้ว ได้มาเพียงสิบสี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
บ่นออกมาประโยคหนึ่ง: "หลังจากระดับ 20 แล้ว ความเร็วในการเลื่อนขั้นช้าจริง ๆ"
ให้ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าและนกชิงเหนียวเก็บกวาดสมบัติ หลีเหยาก็ค่อย ๆ เดินตรงไปยังพีระมิด
และก็ในเวลานั้นเอง
ทั่วทั้งแผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ต้นตอของแรงสั่นสะเทือน เห็นได้ชัดว่ามาจากสิ่งก่อสร้างพีระมิดที่ไม่ไกลนัก!
ชั่วพริบตา พลังอันมหาศาลสายหนึ่งพลุ่งพล่านออกมา ปกคลุมทั่วทั้งดันเจี้ยน
ทว่า
หลีเหยาในยามนี้ มิใช่ผู้ที่เพิ่งมีระดับสิบสี่อย่างเมื่อแรกเริ่มอีกต่อไป
พลังนี้ไม่มีผลต่อเขาสักนิด
ตรงไปยังพีระมิด
ขณะเดียวกัน
หมากศึกทั้งสามกลับมาอยู่รายล้อมหลีเหยา เรียงแถวเป็นแนวเดียวกัน
พลังที่ปกติซ่อนเร้นอยู่ภายในร่าง ณ เวลานี้ ระเบิดปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน!
พลังสองสายปะทะผสานกันกลางอากาศ
เพียงชั่วครู่ พลังของหมากศึกทั้งสามก็กดทับอีกฝ่ายจนหมดสิ้น
"เท่านี้เองหรือ?"
สีหน้าหลีเหยาเย็นชา
เพียงแค่นี้ก็คิดจะแหยม ข่มขู่ ไม่คิดมากไปหน่อยหรือ?