แต่ขณะที่เหลียนหรงกำลังจะช่วยฉินเป่าอันถอดเสื้อผ้า คุณชายเสิ่นก็เดินเข้ามาพอดี นางยิ้มพลางเอ่ยห้ามไว้
“ท่านป้า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ให้หม่อมฉันจัดการเถิดเพคะ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้หม่อมฉันดูแลองค์ชายสี่เป็นการชั่วคราว การดูแลองค์ชายสี่จึงเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะเอาแต่เกียจคร้าน ไม่ทำสิ่งใดเลยได้อย่างไรเพคะ”
ขณะกล่าว นางก็ย่อตัวลง แล้วทอดสายตาไปยังฉินเป่าอัน ก่อนใช้นิ้วลูบปลายจมูกเขาอย่างอ่อนโยน
“องค์ชายสี่ ยังจำท่านน้าได้หรือไม่? ท่านน้าพาไปชำระล้างร่างกายดีหรือไม่?”
นางรู้ว่าองค์ชายสี่ชอบนางและไม่มีทางปฏิเสธความเอาใจใส่ของนาง จึงถามออกไปเช่นนี้
เป็นดังคาด ฉินเป่าอันมองใบหน้าที่เหมือนมารดาของเขาทุกประการ สายใยบางอย่างในใจพลันถูกสะกิดเบา ๆ ความปรารถนาลึกล้ำบางประการที่ซ่อนอยู่ในใจพลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเม้มริมฝีปาก อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าไปมองเหลียนหรงอย่างเขินอาย
เหลียนหรงจะไม่เข้าใจความหมายของเขาได้อย่างไร
เหลียนหรงยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยตามใจเขา “หากองค์ชายสี่ชอบเหนียงเหนียงเสิ่น ก็ให้เหนียงเหนียงเสิ่นพาพระองค์ไปเถิดเพคะ”
จากนั้นคุณชายเสิ่นก็จูงฉินเป่าอันไปยังห้องอุ่นที่จัดเตรียมไว้ต่างหากข้าง ๆ เพื่อชำระล้างร่างกาย