ยังมาอีกหรือ? คิดว่าเรือนชีอู๋ของนางเป็นศาลร้างที่ใครจะมาไถข้าวกินก็ได้หรือไร?
ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปากหาข้ออ้างปฏิเสธ จุนเฉิงสีก็หันไปเสียก่อน สายตาหยุดอยู่ที่ฉินเป่าอันซึ่งเขย่งปลายเท้าเอื้อมมือไปแตะขาหมูชิ้นโตในชาม “น้องสี่ พรุ่งนี้พี่สามจะมาเล่นกับเจ้าอีก ดีหรือไม่?”
ฉินเป่าอันสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียก
เขารีบชักมือเล็กกลับมา ดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำมันเนื้อเข้าปาก แล้วพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด “ดีสิ”
พี่สามจะมาเล่นด้วย เขาย่อมดีใจอยู่แล้ว
จุนเฉิงสีหันไปมองเสิ่นกุ้ยเหริน ยิ้มอย่างไร้พิษภัย “เหนียงเหนียงเสิ่น ตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมน้องสี่อีก ท่านต้องเตรียมของกินอร่อย ๆ ไว้ต้อนรับข้าให้ดี”
เสิ่นกุ้ยเหรินอ้าปาก เลือดเกือบกระอักขึ้นมาติดคอ
องค์ชายสามผู้นี้ หน้าหนาเสียจนเอาไปก่อกำแพงได้แล้ว
ทางด้านเหลียนหรงกูกูเห็นฉินเป่าอันจ้องขาหมูตาไม่กะพริบ ทั้งยังแอบดูดนิ้วด้วยความอยากกินอย่างยิ่ง
นางก้าวเข้าไปใช้ผ้าเช็ดนิ้วมือของฉินเป่าอันทีละนิ้ว ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยน “องค์ชายสี่หิวแล้วหรือเพคะ? ให้บ่าวรับใช้พระองค์เสวยเถิดเพคะ”
ฉินเป่าอันชะงัก ก้มหน้าลงอย่างกระดากอาย แล้วส่งเสียง “อืม” เบา ๆ
เขาจำได้ว่าเมื่อก่อน เวลานั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร ต้องรอให้บิดาวางตะเกียบก่อน เขาถึงจะกินได้