บทที่ 43 กลั่นแกล้ง
จุนเฉิงสีไม่สนว่านางคิดอย่างไร เขาวางท่าราวกับองค์ชาย เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในลานประหนึ่งกลับเรือนตนเอง ก่อนโบกมืออย่างไม่เกรงใจแล้วกล่าวว่า
“พระสนมเชิน ข้ากับน้องสี่หิวแล้ว ที่นี่มีของกินหรือไม่? ถ้ามีก็ให้คนยกสำรับมาเร็วเข้า!”
จุนเฉิงสีไม่คิดปิดบังจุดประสงค์ที่มาอาศัยกินอาหารแม้แต่น้อย เปิดปากมาก็เข้าประเด็นทันที
ฉินเป่าอันเห็นพี่สามไร้มารยาทถึงเพียงนี้ จึงยื่นมือกระตุกแขนเสื้อเขาเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้ปฏิบัติต่อคุณชายเชินให้ดีสักหน่อย
ทว่าจุนเฉิงสีกลับเบิกดวงตากลมโตไร้เดียงสา หันมาลูบศีรษะเขา “โธ่ น้องสี่ อย่าเพิ่งร้อนใจไป พี่สามรู้ว่าเจ้าหิวจนทนไม่ไหวแล้ว”
จุนเฉิงสีหันไปมองคุณชายเชินทันที “พระสนมเชิน ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ น้องสี่ของข้าหิวจนแทบหมดแรงแล้ว”
คุณชายเชิน “……”
ถึงในใจคุณชายเชินจะอัดอั้นเพียงใด ทว่าสีหน้าก็ไม่กล้าเผยให้เห็นแม้แต่น้อย
องค์ชายสามกับมารดาของเขาอย่างชูเฟย ช่างน่าชังกันทั้งคู่ คนหนึ่งยิ่งกว่าคนหนึ่ง