เวย์ชิงไม่เคยเห็นนายท่านใส่ใจผู้ใดถึงเพียงนี้มาก่อน
ตลอดสามเดือนที่องค์ชายสี่หลับใหล นายท่านก็อดกินอดนอนตามไปด้วยถึงสามเดือน แม้ยามค่ำคืนที่ตรวจฎีกา ก็ยังใจลอยเป็นระยะ ต้องแวะไปดูที่ตำหนักข้างอยู่บ่อยครั้ง
กระนั้น
เวย์ชิงในฐานะคนเดียวที่รู้ความลับชาติกำเนิดขององค์ชายสี่ ก็ยังไม่ลืมความรังเกียจจนเต็มอกของนายท่านในยามที่เพิ่งตั้งครรภ์องค์ชายสี่ รวมถึงความเด็ดขาดที่แทบอยากกำจัดเด็กคนนี้ให้พ้นทาง
นายท่านมีนิสัยเย็นชา ไม่ว่าผู้ใด หากคุกคามตำแหน่งของเขา ย่อมไม่มีวันได้รับความปรานี
ทว่าองค์ชายสี่ซึ่งเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุด นายท่านกลับทำตรงกันข้ามกับที่เคยเป็น เลือกเก็บเด็กคนนี้ไว้
กระทั่งตอนนี้ ยังทะนุถนอมเด็กคนนี้ราวกับแก้วตาดวงใจ
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ เป็นเพียงเพราะองค์ชายสี่เป็นบุตรแท้ของนายท่านอย่างนั้นหรือ
แต่ถึงเป็นบุตรแท้ ก็ใช่ว่าจะได้รับความรักเสมอไป
อย่างเช่นไทเฮา ทั้งนายท่านและอ๋องอวี๋ล้วนเป็นบุตรแท้ของพระนาง แต่ในพระทัยไทเฮากลับมีเพียงอ๋องอวี๋เป็นบุตรชายคนเดียว
สองแม่ลูกเย็นชาต่อกันมาหลายปี หลายครั้งถึงขั้นปะทะกันเอาเป็นเอาตาย
ไทเฮายิ่งจับตาความเคลื่อนไหวในราชสำนักอยู่เสมอ พอมีลมพัดใบไม้ไหว ก็แทบอยากผลักอ๋องอวี๋ขึ้นครองบัลลังก์ในทันที
หากไม่ใช่เพราะอ๋องอวี๋กับนายท่านรักใคร่กันฉันพี่น้อง เติบโตมาด้วยการพึ่งพาอาศัยกัน อีกทั้งอ๋องอวี๋ไม่สนใจบัลลังก์ สองพี่น้องคงแตกหักกันไปนานแล้ว
เวย์ชิงไม่เข้าใจความรู้สึกอันซับซ้อนเหล่านี้ ในโลกของเขามีเพียงนายท่านคนเดียว ความสุขทุกข์และอารมณ์ทั้งปวงของนายท่าน ก็ทำให้เขาต้องขบคิดจนหมดปัญญาแล้ว
ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียง “ตึง” ดังมาจากหลังฉากกั้นฉลุลาย
หัวใจเวย์ชิงพลันกระตุก เขารีบเข้าไปดูทันที
ที่แท้จุนมู่เฮิงซึ่งลุกขึ้นจากเตียง ตอนสวมเสื้อผ้าพลาดท่าลื่นล้มลงนั่งบนพื้นกระเบื้องหยกเปียกชื้น