หลังยามเที่ยง ฉินเป่าอันถูกกล่อมให้นอนกลางวันอยู่ก่อนแล้ว
แต่ยังไม่ทันหลับ เสียงอึกทึกก็พลันดังมาจากนอกตำหนัก
“ไสหัวไป! ไทเฮาเสด็จมาแล้ว พวกเจ้าบ่าวไพร่ยังกล้าขวางทางอีกหรือ?”
ฉินเป่าอันสะดุ้งตกใจกับความเคลื่อนไหวด้านนอก
เขาเงยหน้าขึ้น ถามอย่างงุนงงว่า “หลินหรง ข้างนอกเป็นผู้ใดหรือ?”
สีหน้าของหลินหรงพลันเปลี่ยนไป ก่อนฝืนยิ้มตอบว่า “ทูลองค์ชายสี่ เป็นพระอัยยาของพระองค์ ไทเฮาเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินเป่าอันเอียงศีรษะเล็กน้อย
พระอัยยา? เขาไม่มีพระอัยยาสักหน่อย
เมื่อก่อนตอนอยู่ตำหนักโหว มารดาของฮ่วยอันโหวสิ้นไปนานแล้ว ในความทรงจำของเขาแทบไม่มีแนวคิดเรื่อง “พระอัยยา” อยู่เลย
ไทเฮาไม่ใช่พระอัยยาของเขา
เมื่อเห็นว่าองครักษ์ด้านนอกขวางไม่อยู่ ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
หลินหรงตาไวมือไว รีบดึงฉินเป่าอันเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ปิดหูเขาไม่ให้ได้ยินเสียงด้านนอก
ผู้มาเยือนสวมฉลองพระองค์ผ้าแพรสีม่วงทองปักลายเมฆมงคลและกระเรียนมงคล พระเศียรประดับมงกุฎหงส์ทองคำประดับขนนกกระเต็น พระพักตร์ได้รับการดูแลอย่างดี แม้เป็นหญิงชราวัยมากแล้ว แต่ยังแผ่กลิ่นอายเฉียบขาดน่าเกรงขาม
เมื่อนางก้าวเข้ามาในตำหนัก ก็กวาดสายตามองหลินหรงและเหล่าข้าหลวงที่คุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้นทีละคน ก่อนจะหัวเราะเย็นชา
“ดีนัก คำพูดของฮ่องเต้เป็นราชโองการ ส่วนคำพูดของข้ากลับไม่มีผู้ใดใส่ใจแล้วสินะ?”
บรรยากาศในตำหนักพลันเย็นยะเยือก กดดันจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก
หลินหรงปกป้องฉินเป่าอันไปพลาง ส่งสายตาให้สาวใช้ตัวน้อยที่มุมห้องไปพลาง
สาวใช้น้อยเข้าใจทันที อาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกต ลอบออกไปทางประตูด้านข้างเพื่อเชิญฮ่องเต้
หลังไทเฮาตำหนิเหล่าข้ารับใช้แล้ว พระนางก็เหลือบพระเนตรมอง ก่อนเสด็จตรงไปยังเตียง มองฉินเป่าอัน
“ก็แค่เด็กชั้นต่ำที่สนมในตำหนักเย็นให้กำเนิด ถึงกับต้องให้ฮ่องเต้ปกปิดซ่อนเร้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”