เฉียวหรานนอนหลับและฝันเห็นเรื่องน่าอภิรมย์
ฝันว่านายแบบเดินออกมาจากนิตยสาร ใบหน้าเย็นชา มีซิกแพ็ก หล่อจนหัวใจเธอเต้นระรัวเกินจะห้ามใจ
ใจของเฉียวหรานแทบจะลอยขึ้นฟ้า ควบคุมตัวเองไม่ได้ นำสิ่งที่อยากทำมานานไปทำให้เป็นจริงในฝันเสียสิ้น
หนุ่มหล่อเย็นชาตอบสนองอย่างกระตือรือร้นมาก
เนิ่นนานไปเธอเริ่มไม่ไหว จึงตื่นจากฝัน
ลืมตาขึ้น ก็เห็นหนุ่มหล่อเย็นชาผมเกรียนที่แนบอยู่ด้านบน ใบหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับเค้าหน้าของหลิงเทียน
เฉียวหราน: ……
เฉียวหรานบิดหูที่ใส่ตุ้มหูก้างปลาของเขา “คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา!”
“หรานหราน หรานหราน…”
หลิงเทียนเรียกเธอไม่หยุด จูบมุมปาก แก้ม ติ่งหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจืออารมณ์เข้มข้น
ใจเฉียวหรานอ่อนยวบไปบ้าง
แต่นาทีต่อมา เธอก็รู้สึกเสียใจ
ครั้งที่แล้วเขาจับมือหลิงเทียนไพล่หลังไว้ ก็ยังแทบตั้งรับไม่ไหว
ครั้งนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ไม่รู้ว่าหลิงเทียนเป็นอะไร ดูโหยหาอยู่ตลอด
เฉียวหรานถูกอารมณ์ของเขาพัดพาไป จึงปล่อยตัวตามใจอีกครั้ง
จนกระทั่งฟ้าสาง
เฉียวหรานยกมืออยากจะตีเขา แต่แม้แต่นิ้วก็เกียจคร้านจะขยับ
แค่เหลือบตาครั้งเดียว หลิงเทียนก็เข้าใจ
หลิงเทียนจับมือเธอฟาดลงบนหน้าตัวเอง:
“หรานหราน หรานหราน…”
“อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่อยากจากคุณไปเลย”
หลิงเทียนกระซิบข้างหูเธอ หยิบแก่นแก้วระดับห้าขั้นสูงออกมาหนึ่งก้อนให้เธอเติมพลัง