เฉียวหรานเองก็ไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ
แปลงผักริมกำแพงหลังบ้านสร้างเสร็จเป็นส่วนใหญ่แล้ว ดินในแปลงผ่านการปรับปรุงทางชีวเคมีมาหนึ่งคืน ก็มีชีวิตชีวาพอแล้ว
พอพละกำลังฟื้นฟูแล้ว เธอไปที่หลังบ้าน หว่านเมล็ดผักนานาชนิดลงในแปลง
ต้นมันเทศที่เพาะไว้ ต้นแตงโม ต้นเมลอน และต้นลิ้นจี่ ก็ย้ายไปปลูกโดยรอบกำแพง
ลานบ้านที่เดิมมอมแมม เพียงแค่มีกล้าไม้สีเขียวเล็กๆ เพิ่มมาไม่กี่ต้น ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว
เฉียวหรานมองลานใหญ่พันตารางเมตรของเธอด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
สวนหน้าปลูกดอกไม้ สวนหลังปลูกผัก นี่คือชีวิตที่เธอเคยฝันไว้ไม่ใช่หรือ!
เพื่อดูแลกล้าไม้ที่เพิ่งย้ายปลูก เฉียวหรานพักผ่อนอยู่บ้านอีกหนึ่งวัน
เธอใช้พลังพิเศษเร่งเพาะต้นกล้าผลไม้ต่อไป เห็นก้านสีเขียวเล็กๆ เติบโตเป็นกิ่งเนื้อไม้ด้วยตาตัวเอง ยืนยันว่าจะไม่ถูกพัดหักโค่นก็วางใจได้
ในเวลาเดียวกัน เมล็ดพันธุ์ที่ตากไว้ในแปลงผัก หลังถูกเธอเร่งเพาะหนึ่งวันก็ผลิกล้าอ่อนสีเขียวขจีละเอียดแน่น
ดูน่ารักยิ่งนัก
เฉียวหรานให้เหล่าสามีอสูรช่วยถอนกล้าที่ดูอ่อนแอทิ้ง
ฉือเฟิงกับพวกไม่ยอมถอนเสียเลย
“นี่มันกล้าผักราคาแพงเลยนะ ถอนทิ้งก็น่าเสียดายแย่”
เฉียวหราน: “มันขึ้นหนาแน่นเกินไป ถ้าไม่ถอนแยกให้ห่างกัน ก็จะไม่โตสักต้น”
ฉือเฟิงกับพวกถอนแล้วก็ไม่กล้าทิ้ง ฉวยจังหวะที่เฉียวหรานไม่ทันสังเกต แอบกินเสีย
“เสร็จแล้วค่ะ!”
เฉียวหรานจัดการแปลงผักทั้งหมดเสร็จ เธอเดินวนอย่างมีความสุขหลายรอบในลานกว้างใหญ่พันตารางเมตร ในใจเฝ้ารอภาพแห่งการเก็บเกี่ยว