หมีน้อยอยากมาก
แต่ก็ให้หรานหรานลำบากอีกไม่ได้
เลยได้แต่เก็บความขัดข้องใจไว้เป็นหมอนกอดให้หรานหราน
ในใจแอบด่าฉือเฟิง
ป่านนี้ตรากิเลนอยู่บนข้อเท้าหรานหรานแล้วแท้ ๆ เขายังไม่ได้รวมร่างเลย
กว่าจะมีโอกาส ก็เพราะเจ้าหมาป่าเหม็นนั่น!!
แต่ว่านะ
เมื่อก่อนเขาน่ะได้เป็นหมอนกอดให้หรานหรานทุกคืน
สุดท้ายพอเรียงคิว ก็ยังเป็นได้แค่หมอนกอดอยู่ดี
เขาน่าสงสารจริง ๆ เลย
หรานหรานจะสงสารเขาหน่อยไหมนะ
เฉียวหรานแค่เหนื่อย ไม่ได้ง่วงนอน กอดหมีน้อยพักสักครู่ก็นึกถึงเรื่องสร้างลานหลังบ้านขึ้นมา
"เพื่อนพี่น้องของคุณมาสร้างลานให้เรา น่าจะให้กี่ดาวก็ต้องให้เท่านั้น จะให้แค่ค่าวัสดุไม่ได้นะ"
เฉิงเหย่ "หรานหราน นั่นเป็นน้ำใจของลุงปา พวกเขาไม่มีทางรับหรอก"
เฉียวหราน "ลุงปา?"
เฉิงเหย่ "ก็คือลุงปาที่เลี้ยงผมมาแต่เล็ก เขาว่าผมแต่งงานกับคุณแล้วไม่มีอะไรให้คุณสักอย่าง เลยอยากช่วยลงแรงสร้างลานให้เรา"
เฉียวหราน "เขาเป็นผู้ใหญ่ของคุณหรือเปล่า"
"ก็ไม่เชิงนะครับ ผมโตในสถานสงเคราะห์เด็กอสูร พออายุ 10 ก็ออกมา ไม่มีที่ไป เป็นลุงปาที่รับผมไว้ สอนผมสร้างบ้าน ให้ข้าวผมกิน จนกระทั่งผมแต่งงานกับคุณ"
เฉียวหรานตกใจปล่อยมือจากเขาถาม "คุณโตในสถานสงเคราะห์เด็กอสูร คุณ...คุณไม่มีพ่อแม่เหรอ"
เฉิงเหย่ "ผมเองก็ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่า แต่จำความได้ก็อยู่ที่นั่นแล้ว"