พวกเขากำลังซ่อมแซมลานบ้านกันอยู่ ก็ได้รับเงินโอนจากเฉียวหรานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันสิ้นสุดช่วงปรับตัวหลังแต่งงาน ก็ตกใจกันหมด
เวลาที่เจ้านายสตรีเพศเมียหย่ากับสามีอสูร จะมอบเงินดาวจำนวนหนึ่งให้เป็นค่าชดเชย
ดังนั้นพวกเขาจึงสรุปไปในทางร้ายที่สุดพร้อมกันว่า
หรานหราน จะหย่ากับพวกเขาอย่างเป็นทางการแล้ว!!
เฉียวหรานยกมือก่ายหน้าผาก “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
อวี้ไป๋ท่าทางเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว “...แล้วหมายความว่ายังไง?”
เฉียวหราน “พวกนายต้องมีที่ใช้เงินดาวเป็นประจำ ถ้ามีเงินดาวติดตัวก็จะสะดวกขึ้น”
เฉิงเหย่ “ไม่ใช่จะหย่าจริง ๆ ใช่ไหม?”
เธอฮึ “พวกนายอยากหย่านัก? ฉันจัดการให้ก็ได้”
“ไม่!”
“ไม่นะ!”
อวี้ไป๋, เฉิงเหย่ แววตาสุกใสวิ่งเข้ามาดึงมือของเฉียวหราน
หลินเซียวมองมาอย่างอาลัยอาวรณ์ “เจ้านายสตรีเพศเมีย ขอโทษด้วย เมื่อกี้พวกเราเสียงดังเกินไป”
หลินปานรู้สึกผิดโทษตัวเอง “ขอเจ้านายสตรีเพศเมียลงโทษพวกเรา”
เฉียวหราน “พอเถอะ พอเถอะ กลับบ้านกันก่อน สวนหลังบ้านซ่อมเสร็จถึงไหนแล้ว?”
ฉือเฟิงเดินมาดึงมือเธอ “หรานหราน ฉันพาไปดู”
อวี้ไป๋วิ่งปร๋อเข้าไปในบ้าน “หรานหราน ฉันจะทำอาหารเย็นให้”
เฉิงเหย่, หลินเซียว, หลินปาน ผ่านพ้นอารมณ์โศกจัดดีใจสุดขีดแล้ว ก็ตั้งปณิธานเงียบ ๆ ว่า จะต้องรวมร่างกับเจ้านายสตรีเพศเมียให้ได้ มีเพียงการฝังตราอสูรลงบนร่างของเจ้านายสตรีเพศเมีย พวกเขาถึงจะวางใจได้อย่างแท้จริง
จากไปไม่กี่ชั่วโมง สวนหลังบ้านก็เปลี่ยนไปอีก