เฉียวหรานยังประเมินพลังการต่อสู้ของหมีน้อยต่ำเกินไป
ฟ้าสางแล้ว แต่แค่หายใจเธอยังรู้สึกเหนื่อย ลุกขึ้นไม่ได้เลย
หมีน้อยออดอ้อนไม่หยุด “หรานหราน ให้ฉันเรียกอวี้ไป๋เข้ามานะ ให้เขาช่วยบำบัดให้เธอ”
เฉียวหรานก็ยังตอบคำเดิม “ห้าม...”
น่าอายนิดหน่อย แถมยังเป็นสิ่งที่เธอหาใส่ตัวแท้ ๆ จริง ๆ เลย อ่อนหัดแต่ก็ชอบเล่น
“หรานหราน...”
“...อย่าเพิ่งส่งเสียง”
เฉียวหรานกวักนิ้วเรียก หมีน้อยรีบกลิ้งตัวเข้าไปหนุนใต้เอวให้เธอเป็นเบาะรองเอวทันที
บนเอวด้านข้างบอบบางของหรานหรานประทับรอยหมีน้อยของเขาไว้
เขาชอบมาก ชอบจนเกินจะควบคุมตัวเองได้ เอามือสองข้างกดค้างไว้ไม่ยอมปล่อย จนทำให้หรานหราน...
บนตัวหรานหรานมีรอยฟกช้ำเพราะเขาหลายแห่งเลย
หมีน้อยนอนหมอบอยู่ด้วยความเสียใจ เป็นทุกข์ ร้อนใจ และเสียดาย
หรานหรานต้องเกลียดเขาแน่ ๆ
เขาขอสาบานว่าไปจนชั่วชีวิตนี้ ต่อหน้าหรานหราน เขาจะปรากฏตัวในร่างหมีน้อยที่หรานหรานชอบที่สุดเท่านั้น
เขาจะไม่เป็นมนุษย์อีกแล้ว!!
เฉิงเหย่ค่อย ๆ สังเกตได้ว่าร่างกายของเฉียวหรานร้อนขึ้นเรื่อย ๆ รุ่มขึ้นทุกที
“หรานหราน? หรานหราน?”
หมีน้อยตื่นตระหนก รีบดึงผ้าห่มหนุนใต้เอวของเฉียวหราน แล้วค่อย ๆ คลานออกมาดูอาการของเธอ
สีหน้าของเฉียวหรานแดงระเรื่อผิดปกติ คิ้วเรียวสวยขมวดแน่น ลมหายใจยิ่งพ่นไอร้อน
“หรานหราน หรานหราน...”
หมีน้อยทำอะไรไม่ถูก ห่มผ้าให้เธอแล้วก็เลิกออก วิ่งไปห้องน้ำชุบผ้าขนหนูมาผืนหนึ่งวางพาดบนหน้าผากให้เธอ
เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่นาทีเดียว รีบเรียกอวี้ไป๋เข้ามารักษาเฉียวหราน