ฉือซ่งเจ๋อหัวเราะเย็นเยาะ “เธอต้องการอะไร”
เฉียวหราน “คืออย่างนี้ค่ะ หนูเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นระดับห้า สามารถได้รับที่ดินแปลงหนึ่งขนาดสองพันกว่าตารางเมตร”
“หนูอยากใช้ที่ดินแปลงนี้ปลูกผักและผลไม้ คุณพ่อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยพืช ช่วยหนูเลือกที่ดินที่สามารถปลูกผักและผลไม้ได้ให้หน่อยได้ไหมคะ”
ฉือซ่งเจ๋อ ???
“เธออยากปลูกผักและผลไม้เหรอ”
ฉือซ่งเจ๋อโกรธจัด “ล้อเล่นรึไง! เธอคิดจะให้พวกเสี่ยวเฟิงไปตายหรือไง!!”
ฉือเฟิง “คุณพ่อ ฟังหรานหรานพูดให้จบก่อนครับ”
“ยังจะพูดอะไรอีก! มีแต่ในเขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ดเท่านั้นถึงจะมีที่ดินที่เหมาะแก่การปลูกผักและผลไม้ เธอไม่ได้ให้พวกนายไปตายในเขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ด แล้วมันคืออะไรกัน!”
อีกอย่าง ในตอนนี้พื้นที่เพาะปลูกผักและผลไม้ทั้งหมดของจักรวรรดิตกอยู่ในมือของทางการทหารและราชวงศ์ผูกขาด ห่วงโซ่อุปทานทั้งหมดทั้งการผลิต การขาย การขนส่ง ฯลฯ ล้วนอยู่ในมือพวกเขา
ขนาดมหึมา คนอสูรทั่วไปไม่มีทางเข้าไปมีส่วนร่วมได้เลย
ในฐานะนักวิจัยที่ทางการทหารว่าจ้าง ทุกครั้งที่เขาเข้าไปในเขตเพาะปลูก จะมีกองกำลังคนอสูรระดับเจ็ดขึ้นไปกว่าสิบคนคอยอารักขาเขาเข้าออก
ฉือซ่งเจ๋อ “ฉือเฟิง วันนี้แกกลับบ้านกับพ่อไปเลย ยังไงช่วงทดลองแต่งงานก็เหลืออีกครึ่งเดือน พอพ้นช่วงทดลองแต่งงานก็รีบหย่ากับสตรีเพศเมียใจร้ายนี่ทันที!”
ฉือซ่งเจ๋อด่าทอเป็นชุด ทำให้ฉือเฟิงใจเสีย
“คุณพ่อ ใจเย็นก่อน ฟังหรานหรานอธิบายดี ๆ เถอะครับ!”
เฉียวหราน “คุณพ่อ อย่าเพิ่งโกรธเลยค่ะ หนูไม่ได้คิดจะไปปลูกในเขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ดสักหน่อย อีกอย่าง พลเมืองธรรมดาอย่างหนูก็ไม่มีทางหาทรัพยากรที่ดินในเขตล่าสัตว์อสูรได้หรอกค่ะ”