ฉือซ่งเจ๋อได้ยินเสียงของเฉียวหราน ก็รีบซ่อนกำไลสมองดาวไว้ในมือ
แล้วหันมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
ต่อให้โยนสิบล้านดวงทิ้ง เขาก็ไม่มีทางให้สตรีเพศเมียใจร้ายนี่แย่งไปหรอก
หลังจากลูกชายแต่งงาน เดิมทีเขาเตรียมไว้หนึ่งร้อยล้านดวง ตั้งใจให้เป็นของขวัญอวยพรคู่บ่าวสาว
แต่ในวันที่จะมอบให้ กลับเห็นสตรีใจร้ายทำให้ลูกชายอดข้าว ต้องอยู่ห้องใต้ดิน
เขาโกรธจนทนไม่ไหว จึงไปต่อว่าต่อขาน
นางกลับไม่เคารพผู้อาวุโส หวดแส้ใส่พ่อของลูกชายเช่นนี้
คืนนั้นกลับถึงบ้าน เขาโกรธจนแทบเป็นอัมพาต
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็คอยหาคนช่วยให้ลูกชายหย่ากับนางใจร้าย
ฉือเฟิงก้าวออกมาขวางหน้าเฉียวหรานอย่างร้อนใจ เอ่ยเสียงต่ำว่า “หรานหราน คุณออกมาทำไมครับ ให้ผมคุยกับพ่อเดี๋ยวก็พาท่านกลับไปเอง”
“ฉันจะมาต้อนรับพ่อ”
เฉียวหรานมองไปทางฉือซ่งเจ๋อที่อยู่หลังฉือเฟิง แล้วทักทาย
“สวัสดีค่ะพ่อ”
ฉือซ่งเจ๋อถอนใจอย่างเย็นชา
หันหลังเปิดประตูรถเตรียมจากไป
ผักผลไม้สดสองถุงที่นำมาให้ลูกชาย ก็ไม่คิดจะหยิบลงมาแล้ว
ไม่ยอมให้สตรีใจร้ายได้เปรียบแม้แต่น้อย
“อ้าว คุณพ่อจะไปแล้วหรือคะ”
เฉียวหรานดึงมือฉือเฟิง พลางว่า “ฉือเฟิง รั้งพ่อไว้ก่อน ฉันยังเตรียมกล่องขนมไว้ต้อนรับพ่อเลยนะคะ”
ฉือเฟิงไม่อาจปฏิเสธเฉียวหราน
ทั้งยังอยากให้พ่อได้เห็นหรานหรานในตอนนี้
จึงได้แต่ยืนโน้มตัวลงข้างหน้าต่างรถก่อนที่พ่อจะขับออกไป เอ่ยว่า “พ่อครับ แวะนั่งข้างในก่อนเถอะครับ เธอ…”
เขาเอ่ยด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “หรานหรานไม่เหมือนเดิมแล้วครับ ผมไม่อยากหย่ากับเธอแล้ว”