หลินเซียวกับหลินปานเดิมกินช้าและทะนุถนอมมาก
แต่พอเห็นหลินเฟิง ก็รีบยัดไอศกรีมโคนทั้งอันเข้าปากทันที
ฮึ! อย่าหวังจะมาแย่งไอศกรีมของพวกเขาเชียวนะ! นึกว่านี่คือตระกูลหลินรึไง!!
ทางด้านอวี้ไป๋เห็นอวี้ลั่ว กลับยิ่งกินช้าลง
ค่อย ๆ กัดทีละเล็กทีละน้อย ละเลียดไอศกรีมครีมเนียนนุ่ม แต่ละคำกินอย่างฟินสุด ๆ
กลิ่นไอศกรีมครีมเย็นจัด หอมหวานเข้มข้น กระตุ้นประสาทรับกลิ่นอันไวของทหารอสูรและตำรวจอสูรระดับสูง จนพวกเขาแทบคลั่งเพราะความหิวโหย
อวี้ลั่วอยากจะด่า แต่พออ้าปากน้ำลายก็ไหลออกมาก่อนเลยทีเดียว เขาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ กลืนคำด่าพร้อมกับน้ำลายลงคอไปด้วย
เฉียวหรานยิ้มตาหยี “บังเอิญจังเลยนะคะ มาเจอกันหมดเลย”
หลินเฟิงเช็ดน้ำลายที่มุมปาก ตาจิ้งจอกเป็นประกายสดใส “อ๋า... ใช่เลยครับ พวกคุณกินอะไรกันเนี่ย? ไอติมพลังพิเศษเหรอครับ?”
หลินเซียวก็บอกว่า “พวกเรากินอะไร เกี่ยวอะไรกับนายด้วย”
หลินเฟิงว่า “อย่าทำอย่างนี้สิ ก็พี่น้องกันทั้งนั้น”
หลินปานก็สวนกลับว่า “เลิกมาเสแสร้งตีสนิทได้แล้ว ไปให้พ้น!”
เฉียวหรานยิ้มตาหยีพูดขึ้นว่า “เอาล่ะนะ ทุกคนก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่คะ พี่ใหญ่มาที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจเหรอคะ?”
“ข้า...”
หลินเฟิงกระแอม “ก็ถือว่าอย่างนั้นแหละ”
กว่าจะได้เบิกค่าใช้จ่ายเดินทางมาเขตล่าสัตว์อสูรสักที จะให้กลับไปมือเปล่าได้ยังไงกัน
อวี้ลั่ว: ???
“อะไรนะ? พวกคุณเป็นครอบครัวเดียวกัน! หมายความว่าไง?”
หลินเฟิง: ...
เจ้าโง่นี่
จนป่านนี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าในบรรดาสามีอสูรของเฉียวหรานมีฝาแฝดอยู่คู่หนึ่ง!
“ท่านอวี้ลั่วคงไม่ทราบนะครับ สองคนนั้นที่เป็นฝาแฝด ก็คือคนอสูรที่น้ำเข้าสมองของตระกูลหลินน่ะ”