กลางดึก จู่ ๆ ประจำเดือนก็มาเยือน
เฉียวหรานทั้งง่วงทั้งหงุดหงิด เอ่ยเรียกขึ้นว่า "เข้ามา ช่วยฉันที"
เหล่าสามีอสูรราวกับเฝ้ารออยู่ตลอดเวลา ยกเว้นหลินเซียว หลินปานที่บทลงโทษยังไม่สิ้นสุด เย่หมิงไม่กล้าเข้ามา ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ ต่างก็เข้ามาหมด
เธอไม่อยากแม้แต่จะลืมตา ยื่นมือให้เฉิงเหย่อุ้ม
แขนกำยำแข็งแรงและอกกว้างหนาของเฉิงเหย่ ยิ่งทำให้เธอดูบอบบางเล็กกระจิดริดยิ่งขึ้น การนอนในอ้อมกอดเขาก็เหมือนนอนอยู่บนเตียง
อวี้ไป๋ใช้พลังพิเศษทำความสะอาดให้เธอ ฉือเฟิงช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วสวมกางเกงอนามัยกับชุดนอนสะอาดให้ แถมยังเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่อีกด้วย
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เฉียวหรานก็ซุกตัวในอ้อมกอดของเฉิงเหย่หลับไปอีกครั้ง
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ แตะจูบเบา ๆ ที่หน้าผากและแก้มของเธอ แล้วเดินออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์ คุณแม่ลูกอ่อนผู้อ่อนโยนโอบกอดเธอไว้ นอนเป็นเพื่อน
เช้าวันต่อมา
เฉียวหรานลืมตาขึ้นมาก็เห็นอ้อมกอดของคุณแม่ลูกอ่อน เธอทำหน้านิ่ง "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา"
เฉิงเหย่ชะงักงัน "หรานหราน เมื่อคืนคุณเอง เมื่อคืน..."
"ฉันบอกให้คุณอยู่ต่อหรือเปล่า"
"...ผม ผมผิดไปแล้ว" เฉิงเหย่พูดไม่ออก จำยอมรับผิดทุกอย่าง
เฉียวหรานกระตุกชายเสื้อเขาออก
เฉิงเหย่เริ่มหน้าแดง หันหน้าหนี ไม่กล้ามองเธอ
เมื่อวานซืน เมื่อวาน เขาก็มีความสุขแต่ก็ทรมานที่ได้อยู่เฝ้าเธอยามค่ำคืน วันนี้เขาคงต้องทนมากกว่าเดิมอีก
เพราะต้องอดทนจนเกร็งแน่นเกินไป กล้ามเนื้อเลยปูดโปนราวกับจะระเบิด
แน่นอน ยังมีส่วนอื่นอีก เฉิงเหย่รู้สึกว่าเขาอาจจะระเบิดจริง ๆ ก็ได้