ทหารอสูรได้คุ้มกันอวี้ลั่วให้ถอยร่นไปก่อนตั้งแต่แรกแล้ว
เฉียวหรานตะโกนว่า “เราก็ถอยเหมือนกัน!”
ยังไงซะในพื้นที่มิติก็มีฝูงปีศาจลายกระเรียนไปหลายสิบตัวแล้ว
พวกเขาถอนตัวออกจากฝูงปีศาจลายกระเรียน มุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่ง
ทันใดนั้นฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่าก็สังเกตเห็นพวกคนอสูร
พวกมันยืดคอสูดดมเป็นแถว แล้วละทิ้งฝูงปีศาจลายกระเรียนทันที วิ่งตรงมายังพวกคนอสูรด้วยความเร็วสูงกว่าเดิม
เหมือนกับคนรีบไปทำงานตอนเช้าแปดโมงเลย วิ่งแย่งชิงกันกลัวจะช้าไปนิดเดียวแล้วไม่ได้กินเนื้อคนอสูรแสนอร่อย
เฉียวหราน “ให้ตายสิ! พวกมันตามมาแล้ว!!”
เย่หมิง “เพราะสำหรับพวกมัน คนอสูรอร่อยกว่าฝูงปีศาจน่ะสิ”
หลินเฟิง “สตรีเพศเมียยิ่งอร่อยกว่า พวกมันตามมา ต้องงาบเฉียวหรานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์เป็นคำแรกแน่”
เฉียวหราน: ……
ระหว่างวิ่ง หลินเซียวกับหลินปานยิงลูกไฟใส่หลินเฟิงสองลูก “หุบปาก!”
หลินเฟิงกระโดดหลบ “ไอ้โง่! ฉันกำลังถ่วงเวลาให้พวกแก!! แค่นี้ยังวิ่งไม่ทันอีก? ไอ้พวกไร้ค่า!”
ฉือเฟิงตะโกนว่า “เย่หมิง เอาหรานหรานมาให้ฉัน! ฉันจะพาเธอไปศูนย์การค้าก่อน!”
ความเร็วของฉือเฟิงนั้นเร็วที่สุด
“รับทราบ!”
เย่หมิงลดระดับลง กำลังจะส่งเฉียวหรานให้ฉือเฟิงที่วิ่งอยู่ในร่างมนุษย์หมาป่า
ฝูงปีศาจยักษ์กิ้งก่าโถมเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ยืดคอยาวพ่นไฟเป็นลำยาวออกมา
ไฟนั้นไล่ตามพวกเขาทัน ก่อตัวเป็นก้อนไฟยักษ์ ก้อนไฟระเบิดดังสนั่น เหล่าสามีอสูรและตำรวจอสูรถูกซัดกระเด็นลอยขึ้นฟ้า
พวกเขายังทรงตัวไม่ทันดี คลื่นไฟลูกแล้วลูกเล่าก็พุ่งเข้าใส่ ซัดพวกเขากระเด็นอีกครั้ง