เสือดำมีใบหน้าดำทะมึนเพียงใด
ใบหน้าของเฉียวหรานก็กระจ่างใสเพียงนั้น
เธอมองไปที่เย่หมิง
"เมื่อครู่คุณทิ้งตัวลงมาเพื่อช่วยพวกเรา มาที่เต็นท์ของเราด้วยกันเถอะ"
เย่หมิงชะงักไป
มองสตรีเพศเมียตรงหน้าอย่างเหม่อลอย กระจ่างใสและสาวสด ฉับไวและน่ารัก
เฉียวหรานเอียงคอ "ไม่เข้ามาเหรอ"
"...ครับ! ...ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ..."
น้ำเสียงของเย่หมิงเบาลงเรื่อย ๆ ลำคอแห้งผากและขมฝาด
เย่เย่ารังแกเขา
เฉียวหรานออกมาช่วยเขา
ในตระกูลเย่
ทุกครั้งที่ถูกเย่เย่าตบตีหรือดุด่าโดยไม่มีเหตุผล กระทั่งบิดาเห็นก็ยังไม่เคยออกมาช่วยเขา
เพียงแค่มองดูเขาถูกลงโทษอย่างไม่ยอมละสายตา
สุดท้ายก็พูดเพียงว่า "ต่อจากนี้อย่าไปหาเรื่องเขา"
ทว่า เฉียวหรานกลับออกมาช่วยเขาในยามที่เย่เย่ากำลังรังแกเขาอยู่
เสือดำมองสตรีเพศเมียใจร้ายอย่างเยือกเย็น พร้อมพาเย่หมิงเดินเข้าไปในเต็นท์สุดหรู
ทั่วร่างแผ่ซ่านไอเย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมในหุบเขารอบข้างเสียอีก
เขาสับสนยิ่งนัก
ทำไมสตรีเพศเมียใจร้ายถึงยอมช่วยเย่หมิงที่ไม่ต่างอะไรกับขยะ แต่กลับไม่ยอมขายเต็นท์ให้เขา
ทั้งที่เขามีความสามารถมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เสือดำกลับมาอยู่ข้างกายอวิ๋นลู่ "ขอโทษด้วย อวิ๋นลู่ เธอไม่ขายให้เรา"
อวิ๋นลู่ "พี่หาทางหน่อยสิ ฉันหิวจัง หรือจะให้ฉันนั่งอยู่ตรงนี้เฉย ๆ งั้นเหรอ"
เย่เย่าพลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
เขายังไม่อาจกลับคืนร่างมนุษย์ได้เพราะบาดเจ็บจากการตก
อวิ๋นลู่กลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย และไม่มีประโยชน์อะไรเลยด้วยซ้ำ
สตรีเพศเมียที่ตื่นพลังพิเศษด้านมิติอันล้ำค่า แต่กลับไม่เก็บอาหารหรือสารอาหารที่จำเป็นต่อการดำรงชีพไว้เลย
สู้...
เย่เย่ารีบเก็บงำความคิดในใจลงอย่างรวดเร็ว
สตรีเพศเมียใจร้ายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง จะมาเทียบกับอวิ๋นลู่ได้อย่างไร