ตอนที่เย่เย่ากระอักเลือด
ฉือเฟิง เฉิงเหย่ และอวี้ไป๋เริ่มสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ
พวกเขาพบว่าตัวเองตกลงมาในหุบเหวลึก หากไม่มียานบินหรือคนอสูรที่บินได้ ก็ยากที่จะบินออกไปจากที่นี่
ที่น่าหดหู่ยิ่งกว่าคือหุบเหวลึกเกินไป กลับไม่มีสัญญาณเน็ตสตาร์
ไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากภายนอกผ่านกำไลสมองแสงดาวได้
ฉือเฟิงขมวดคิ้ว
ในใจคิดอีกครั้ง
ถ้าหลิงเทียนอยู่ด้วยคงดี
ไม่สิ ต่อให้ไม่ใช่หลิงเทียน ขอแค่เป็นคนอสูรที่บินได้ ก็สามารถพาหรานหรานออกจากอันตรายได้
อวี้ไป๋และเฉิงเหย่ก็คิดเหมือนกับเขา
เฉียวหราน 'ฉัวะ' ดึงเต็นท์หรูหกห้องหนึ่งห้องนั่งเล่นออกมาจากพื้นที่มิติแล้วพูดว่า "ไม่ต้องกังวล พวกเราพักรักษาตัวในเต็นท์ก่อน"
ลมในหุบเขาแรง พัดจนพวกเขาหนาวเย็น
ภายในเต็นท์สวีทหรูนั้นสบายกว่ามาก
เฉียวหรานเรียกพวกเขาเข้ามา "มาเถอะ ฉันจะเอาของอร่อย ๆ ให้"
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่เดินตามเธอเข้าไปในเต็นท์ที่อบอุ่นและสบาย
เย่หมิงนั่งอยู่บนพื้นด้านนอกเต็นท์ ดูดซับแก่นแก้วพลังพิเศษอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ลมหนาวพัด ฟื้นฟูร่างกาย
คนที่ตากลมหนาวกับเขายังมีเย่เย่าที่เพิ่งกระอักเลือดเสร็จ
และอวิ๋นลู่ที่อยู่ในอ้อมกอดของเย่เย่าและยังคงหมดสติ
⁷
ไม่นานนัก กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารก็ลอยออกมาจากเต็นท์
เย่เย่าน้ำลายสอทันที
สตรีเพศเมียใจร้ายคนนี้ทำงานรอบคอบดีเหมือนกัน
ในพื้นที่มิติไม่เพียงแต่มีเต็นท์สำหรับใช้กลางแจ้ง ยังมีอาหารอีกด้วย
ที่นี่คือหุบเขาหมอกหนา ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ แถมตัวเขายังบาดเจ็บสาหัส