เฉียวหรานถูกเจ้าแมวเสือคู่หนึ่งที่ทั้งขี้อ้อนทั้งน่ารักมารุมตื๊อจนใจอ่อน อุ้มพวกมันขึ้นมาปลอบ
เย่หมิงลุกขึ้นจากพื้น ยืนอยู่ข้างเตียง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้านายสตรีเพศเมียเหนื่อยแล้ว คืนนี้ต้องการพักผ่อนนะ”
หลินเซียวกับหลินปาน: ……
เจ้าแมวเสือคู่หนึ่งโผล่หัวออกมาจากอ้อมอกของเฉียวหราน อุ้งเท้าแมวน้อย ๆ เกาะอยู่บนอกของเจ้านายสตรี แล้วแยกเขี้ยวใส่เย่หมิง
แกยังมีหน้ามาพูดอีกนะ?!
ใครทำให้เจ้านายสตรีเพศเมียเหนื่อยกันล่ะ
ถ้าไม่เสียดายเจ้านายสตรีนัก อยากจะลากไอ้งูเหม็นนั่นไปซ้อมที่สวนหลังบ้านจริง ๆ!!
เย่หมิงยืนกรานเสียงแข็ง “พรุ่งนี้พวกคุณก็อยู่บ้าน คืนนี้ให้เจ้านายสตรีได้พักผ่อนดี ๆ เถอะ”
เฉียวหรานผลักพวกมันลงไป พลางพูดว่า “พวกคุณอย่าเพิ่งซนนะ ฉันเหนื่อยจริง ๆ”
“ให้เราอยู่เป็นเพื่อนเจ้านายสตรีนอนด้วยได้ไหมครับ”
“เราสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนเจ้านายสตรีแค่ตอนพักผ่อนเท่านั้นนะ”
“ก็ได้”
ทันทีที่เฉียวหรานพูดจบ เจ้าแมวเสือก็มุดเข้าไปหาที่ซุกตัวตามตัวของเธอ ขดตัวเป็นก้อนนุ่ม ๆ อยู่ในซอกอกและซอกขา
รู้จักหาที่ดีจริง ๆ!
เฉียวหรานทั้งรู้สึกจนปัญญาแต่ก็อดเอ็นดูไม่ได้ จึงยกมือขึ้นลูบก้อนขนปุย ๆ ตัวน้อย
ในที่สุดห้องก็เงียบสงบ
เย่หมิงรู้สึกว่า ตัวเองได้รับความโปรดปรานมามากพอแล้ว ไม่อาจไม่รู้จักพอแล้วอยู่ตรงนี้ต่อไป
เขาหยิบเสื้อผ้าของเฉียวหรานขึ้นจากพื้น เตรียมจะไปซักผ้า ทำความสะอาดและเก็บกวาดบ้าน
ยังไม่ทันเดินออกไป ก็ได้ยินเสียงเรียก “กลับมา”
เย่หมิงหันกลับไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ ก็เห็นเฉียวหรานกำลังกระดิกนิ้วเรียก
หัวใจในอกของเขากระตุกวูบราวกับลูกกวางน้อย ดีใจจนแทบจะกระโดดออกมาจากปากแล้ว