ยามราตรี
เย่หมิงคุกเข่านั่งข้างกายเฉียวหราน ค่อย ๆ หยิบเสื้อผ้าให้เธออย่างทะนุถนอม "เจ้านายสตรีเพศเมีย"
เฉียวหรานยื่นมือลูบใบหน้าเขา
บนข้อมือซ้ายของเธอ มีตราอสูรงูน้อยประทับอยู่ งูน้อยขดพันรอบข้อมือขาวเนียนนุ่ม ดูคล้ายสร้อยข้อมือเงินเส้นหนึ่ง
เย่หมิงกลัวเธอไม่พอใจ จึงหลุบตาลงต่ำ แอบชำเลืองมองสีหน้าของเธอ
"สวยมาก"
เฉียวหรานมองข้อมือพลางพูดว่า "จริง ๆ นะ ละเอียดประณีตมาก"
ตราอสูรของสามีอสูรคนอื่น ๆ ล้วนเป็นรูปอสูรที่กำลังคำราม
มีเพียงของเย่หมิงที่งดงามวิจิตร ราวกับเครื่องประดับ ต่อไปแม้จะใส่เสื้อแขนสั้นออกไปข้างนอก ก็ไม่ต้องคอยปกปิด เพราะมันดูดีจริง ๆ
ดวงตาของเย่หมิงฉายประกายแวววาว
หัวใจของเฉียวหรานละลายวูบ
อสูรงูนี่มันช่าง...
เธอติดใจจริง ๆ
ปลายนิ้วของเฉียวหรานงัดแยกริมฝีปากบางเบาออก เย่หมิงว่าง่ายอ้าปาก เผยให้เห็นปลายลิ้นอุ่นนุ่ม
เย่หมิงเห็นการส่งสัญญาณของเฉียวหราน ดวงตาจึงเต็มไปด้วยหมอกเสน่หาอีกครั้ง โน้มตัวลงจูบเธอ
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ
เฉียวหรานรู้สึกว่าตัวเองราวกับฮ่องเต้ชู้รักที่ไม่เคยออกว่าราชการแต่เช้า
ทุกครั้งที่ตัดสินใจว่าควรจะลุกได้แล้ว พอเห็นเย่หมิงเอ่ยปากพูด ก็อดใจไม่ไหว ยังคงอาลัยอาวรณ์กับความหวานนุ่มของปลายลิ้นที่พันเกี่ยวของเย่หมิงต่อไป
เย่หมิงผิวขาวซีดบาง กล้ามเนื้อน้อย รูปร่างสูงโปร่ง เนียนนุ่ม
แม้จะอยู่ในร่างมนุษย์ แต่เวลาที่โอบกอดเธอ ก็ยังรู้สึกเหมือนถูกเลื้อยพันอย่างแนบสนิทจนซ่านเสียว ราวกับต้องมนตร์สะกดจนถอนตัวไม่ขึ้น
เฉียวหรานแกล้งกัดปลายลิ้นของเขา ออกแรงขึ้นอีกนิด เย่หมิงก็ยิ่งพันเกี่ยวแนบแน่นและว่านอนสอนง่ายขึ้น