หลังจากส่งชุดผักรวมชุดสุดท้ายออกไป ในที่สุดเฉียวหรานก็ได้นั่งลง เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก “ต่อไปต้องหาวิธีจัดส่งที่รวดเร็วขึ้นกว่านี้แล้ว”
วิธีจัดส่งตอนนี้เปลืองทั้งเวลาและแรงมาก ถ้าถึงขั้นผลิตจำนวนมากเมื่อไหร่ คงงานล้นมือแย่
เฉียวหรานคิดในใจว่า หากได้ร่วมมือกับอินทรีทองขนส่งด่วน เพิ่มร้านค้าเข้าเครือข่ายขนส่งของพวกเขา
เวลาลูกค้าสั่งซื้อ ทางเธอจะได้พิมพ์ป้ายชื่อที่อยู่ผู้รับออกมาโดยอัตโนมัติ
แบบนี้พวกเขาก็แค่แปะป้ายลงบนสินค้าให้ตรง แล้วส่งให้อินทรีทองนำไปส่งก็พอ
“ฉันต้องไปปรึกษากับหนานเหอแล้วล่ะ ว่าต่อไปจะร่วมมือกันยังไง”
เย่หมิงคุกเข่าข้างเดียวลงข้างกายเธอด้วยความห่วงใย “เจ้านายสตรีเพศเมียครับ วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยหารือกันได้ไหม ผมอุ้มท่านไปพักนะครับ”
หลินเซียวกับหลินปานก็เข้ามาล้อม พวกเขาจับมือเธอด้วยความรักและห่วงใย “เจ้านายสตรีเพศเมีย ท่านแทบไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยนะครับ พวกเราจะทำอาหารเย็นให้ ท่านอยากกินอะไรครับ”
เฉียวหรานก้มมองชายหนุ่มรูปงามร่างสูงใหญ่สามคนที่คุกเข่าข้างเดียวแทบเท้า เงยหน้าหล่อเหลาขึ้นมองเธอ
ในดวงตาพวกเขาเต็มไปด้วยความภักดี ความรักใคร่ห่วงหา และความหลงใหลที่มีต่อเธอ
เฉียวหรานยื่นมือไปลูบหน้าพวกเขา
“พวกคุณก็วุ่นวายอยู่กับฉันมาทั้งวัน คืนนี้เรากินข้าวที่ศาลากันดีกว่า จัดให้เต็มที่เลย พวกคุณแค่ย่างเนื้อที่อยากกินตามใจ ส่วนฉันจะเอาไอศกรีม แตงโมแช่เย็น โคล่าแช่เย็น มานั่งกินด้วยกัน”
“ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย ผมอุ้มท่านไปศาลาด้านหน้านะครับ”
“จ้ะ”
เฉียวหรานอ้าแขนโอบรอบคอหลินปาน
หลินปานใช้แขนข้างเดียวอุ้มเธอขึ้น ง่ายดายราวกับอุ้มเด็ก