เย่หมิงตั้งใจขับยานรบ แก้มแต่งแต้มด้วยสีระเรื่อ "เจ้านายครับ ท่านให้อะไรผม ผมก็กินอย่างนั้น"
ว่านอนสอนง่ายจัง
เฉียวหรานจูบเขาเบา ๆ อีกครั้ง
หยิบอาหาร ขนม และเครื่องดื่มรสโปรดของเขาออกมา ใส่ลงในถุงใบใหญ่ วางไว้ข้างที่นั่งคนขับ
"กินหมดแล้วก็บอกฉันนะ จะหยิบให้ใหม่"
"ครับ เจ้านาย"
เฉียวหรานมองไปที่วิหคแพรวพราวซึ่งซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเย่หมิงเป็นที่สุดท้าย กระแอมไอเบา ๆ
"...แล้วนายล่ะ? เพิ่งออกมาได้ กินอะไรสักหน่อยเติมพลังพิเศษดีไหม"
วิหคแพรวพราวตื่นเต้นจนพูดไม่ออก หางยาวที่ห้อยอยู่นอกกระเป๋าสั่นสะท้านอีกครั้ง
เย่หมิงเตือนเขา "ท่านรอง ใต้เท้าถามท่านอยู่"
วิหคแพรวพราวถึงยอมโผล่ออกมาทีละนิด ก้มหัวต่ำ "ผม ผม..."
เฉียวหรานเห็นว่าฟ่านอวี่กลับตื่นเต้นกว่าเธอเสียอีก
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกกังวลน้อยลง
เธอกระแอมอีกครั้ง "ตอนนายยังเป็นไข่น่ะชอบกินของหวาน ฉันจะเอาขนมไข่กับช็อกโกแลตมาให้นะ"
ไข่เหรอ?
เรียกเขาหรือเปล่า?!
ฟ่านอวี่ไม่มีความทรงจำช่วงฟื้นฟู
แค่รู้สึกว่าทุกวันได้รับสารอาหารรสเลิศอย่างยิ่งมาช่วยเติมพลังพิเศษ
และเขาก็รู้สึกอยากเข้าใกล้คนที่ป้อนอาหารให้เขาโดยสัญชาตญาณ
ที่แท้ก็เฉียวหรานนี่เอง
เฉียวหรานไม่ได้รังเกียจเขา ยังป้อนอาหารให้เขามากมาย
"ขอบคุณครับ..."
เฉียวหรานย่อตัวลงตรงหน้าที่นั่ง มองวิหคแพรวพราวตัวงามพลางถาม