ฟีนิกซ์หยุดนิ่งกลางอากาศ ปีกสีทองเหลือบห้าสีกระพือเบา ๆ
เขารอคอยอย่างประหม่า ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองว่าเฉียวหรานกำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหน
มีความหวัง แต่ก็ไม่กล้าหวัง
ไกลออกไป ทะเลปั่นป่วนอีกครั้งด้วยคลื่นยักษ์
เย่หมิงตื่นตัวทันที: "เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกอสูรหลีสุ่ยออกมาอีกแล้ว!"
"พวกมันช่างน่าหงุดหงิดจริง ๆ!"
หลินเซียว หลินปานปกป้องอยู่หน้ามังกรเจียวและเฉียวหราน ปลดปล่อยพลังพิเศษป้องกัน: "เย่หมิง รีบพาเจ้านายสตรีเพศเมียกลับยานรบ"
ฟีนิกซ์เปลี่ยนทิศไปบินนำหน้าพวกเขา เปิดม่านพลังพิเศษป้องกันขนาดใหญ่ในพริบตา
เขาพูดช้า ๆ: "พวกคุณกลับไปเถอะ ข้าหยุดพวกมันได้"
"ไม่ต้องแล้ว... อย่าต่อสู้กันอีกเลย"
เฉียวหรานเห็นหมิงชื่อกำลังบินอยู่ตรงกลาง
เขาได้รับบาดเจ็บ แม้อยู่ไกลก็ยังเห็นใบหน้าซีดเซียว อกงามและหางปลาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
เพียงสองวัน หมิงชื่อก็ได้รับบาดเจ็บมากมาย
เฉียวหรานตะโกน: "หมิงชื่อ! ฉันมีอะไรจะบอกด้วย!"
หมิงชื่อนำอสูรหลีสุ่ยบินมาอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินคำพูดของเฉียวหราน ก็ผ่อนความเร็วลงทันที
ห่างออกไประยะหนึ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นเรี่ยวแรง: "...ท่านต้องกลับไปจริง ๆ หรือ? ท่านไม่เอาเราแล้วใช่ไหม?"
เฉียวหรานใจเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง รีบอธิบาย: "ฉัน ฉันไม่ได้ไม่เอาเธอ ฉันจำเป็นต้องกลับไปสักครั้ง ที่บ้านยังมีงานต้องทำอีกมาก"
"รอฉันจัดการเสร็จ ฉัน ฉันจะกลับมาหาเธออีกที ตกลงไหม?"