หรานหรานบอกว่าจะดูการกระทำของเขา
นั่นหมายความว่าจะยังให้โอกาสเขาอีกครั้งใช่ไหม
แต่... เขาจะต้องทำยังไง หรานหรานถึงจะชอบเขา
ฉือเฟิงกังวลใจอย่างมากเมื่อมองดูเฉียวหราน ภายในใจว่างเปล่าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
หลิงเทียนจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น ดึงเฉียวหรานเข้ามากอดแน่นในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของเธอไว้แล้วจูบ
เฉียวหราน: ?!!
"อื้อ หลิง... อื้อ!"
สมองของเฉียวหรานดับวูบไปชั่วขณะ รู้เพียงแค่ว่าอยู่ดีๆ เธอก็ถูกจูบ
ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่ารอบด้านเต็มไปด้วยเหล่าสามีอสูร พวกเขากำลังมองดูอยู่!
"อื้อ..."
เธออยากจะร้อง แต่หลิงเทียนก็รั้งตัวเธอไว้อย่างแข็งกร้าว เธอดิ้นไม่หลุดและส่งเสียงไม่ได้ โกรธจนต้องกัดเขา
เหล่าสามีอสูร: !!!
เจ้านกเหม็นนี่ กล้าดียังไงมาต่อหน้าพวกเขา!!
ฉือเฟิงปฏิกิริยาแรกคืออยากจะจับหลิงเทียนโยนออกไป แต่ยื่นมือไปได้ครึ่งหนึ่งก็ลังเล
เขาไม่รู้ว่าควรทำแบบนั้นดีหรือเปล่า
เฉียวหรานดิ้นรนไม่หลุด โกรธจนต้องบิดที่เอวหลิงเทียนแรงๆ ในที่สุดหลิงเทียนก็ปล่อย
ก้มหน้ามองเฉียวหราน ดวงตาชั้นเดียวที่เย็นชาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและน้อยใจ "ยังไงฉันก็ไม่หย่าเด็ดขาด!"
"ฉัน... ฉันรู้แล้ว!"
เฉียวหรานหน้าแดงผลักเขาออก หัวใจเต้นเร็วมาก แทบไม่กล้ามองสายตาของเหล่าคนอสูรที่อยู่รอบๆ
"หรานหราน"
หลิงเทียนใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเธอขึ้น แล้วจูบอีกครั้งพร้อมกระซิบเสียงเบาว่า "ฉันมีธุระเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ ต้องกลับบ้านสักหน่อย เธอรอฉันกลับมา"
พูดจบ เขาก็ถอยหลังไปสองก้าว หมุนตัวกลายเป็นเหยี่ยวพเนจรตัวเล็กทะลุผ่านหน้าต่างบินหนีไป
เฉียวหราน: !!!