เฉียวหรานหาวหวอดขึ้นยานบิน พอเห็นเตียงก็ล้มตัวลงนอนทันที
เธอพึมพำงัวเงียว่า “อวี้ไป๋ ช่วยทำความสะอาดให้ฉันหน่อย”
ตื่นขึ้นอีกทีก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว
เธอสวมชุดนอนที่นุ่มสบายสะอาดสะอ้าน นอนอยู่บนเตียงนุ่มกว้างในบ้าน
คงเป็นอวี้ไป๋ที่ช่วยบรรเทาให้ ตอนนี้ทั้งตัวสบายตัว จิตใจกระปรี้กระเปร่า
เฉียวหรานลุกจากเตียง ดึงม่านเปิดออก นอกหน้าต่างบานใหญ่เป็นสวนหลังบ้านกว้าง แม้จะไม่มีพืชสีเขียว แต่ก็ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ
เฉียวหรานยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ อา อยู่บ้านดีที่สุดเลย!!
เธอนอนอิ่มแล้ว
แต่เหล่าสามีอสูรแทบไม่ได้นอนทั้งคืน
ต่างเลือกหนทางให้อนาคต
ฉือเฟิงลังเลอยู่หนึ่งคืน ตัดสินใจจะเลิกเป็นทหารอสูร
เขาจะอยู่กับหรานหรานปลูกผักผลไม้ ปกป้องเธอในทุกด้าน ดูแลเธอ
และจัดการครอบครัวใหญ่ให้เธอ
หลิงเทียนได้ยินการตัดสินใจของเขา ก็แค่นเสียง “ก็แค่อยากอยู่กับหรานหรานให้มากขึ้นไม่ใช่เหรอ”
ฉือเฟิง “หรานหรานไม่ได้ต้องการแค่สามีอสูรที่พลังพิเศษแกร่งกล้า ล่าปีศาจสังหารศัตรู แต่ยังต้องการสามีอสูรที่วางแผนชีวิตให้ และดูแลเธออย่างรอบด้านด้วย”
หลิงเทียน “พูดได้เพราะ”
ฉือเฟิงไม่อยากสนใจเขาอีก “นายจะไปกรมการทหารไหน”
หลิงเทียน “กองทหารรักษาจักรวรรดิที่นกฟีนิกซ์เจ้าชู้คนนั้นอยู่ ข้าไม่ไปเด็ดขาด กองกลางรักษาการณ์เป็นของเหมิงเจิ้นเยว่ เกี่ยวพันกับฟ่านอวี่ด้วย ก็ไม่ไป”