เหล่าสามีอสูรของเหวินเจี๋ย มุ่งหน้าไปทางที่อวิ๋นลู่ตั้งค่ายพักแรม
แต่ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาไปหาอวิ๋นลู่จริงหรือไม่
เฉียวหรานขมวดคิ้ว: "คนพวกนี้ดูเหมือนกำลังเป็นศัตรูกับเรานะ"
หลินเซียว: "เจ้านายสตรีเพศเมีย น่าจะเป็นเพราะท่านได้รับเลือกให้เป็นสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ที่เป็นที่รักที่สุดของจักรวรรดิ"
หลินปาน: "ถงเยว่สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์เข้าร่วมศึกประลองร้อยอสูรก็เพื่อพาเหล่าสามีอสูรไปฝึกฝน เย่หลานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ก็ไปเล่นสนุก"
"ส่วนเหวินเจี๋ยสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ ไปเพื่อเอาชนะในการแข่งขันต่างหาก"
เฉียวหราน: "ดูท่าเธอคงอยากเป็นสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ระดับเจ็ดที่ได้รับความนิยมสูงสุดสินะ"
หลินเซียว: "ไม่ใช่แค่นั้น เธอคงอยากเป็นราชินีด้วย เพราะอย่างนั้นเลยมองท่านเป็นคู่แข่ง เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกเราควรระวังพวกเขาไว้"
เงือกน้อยหัวเราะเยาะ: "ไม่ใช่ใครอยากเป็นราชินีก็จะเป็นได้นะ"
"ถ้าไม่มีผลงานความดีความชอบที่เหมาะสม ก็ไม่มีทางได้รับความรักและการสนับสนุนจากคนอสูร"
"ที่ราชินีได้รับเลือกให้เป็นสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ที่เป็นที่รักที่สุดของจักรวรรดิ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดแล้ว"
"ในใจของข้า มีเพียงราชินีของข้าเท่านั้นที่คู่ควรกับตำแหน่งราชินี"
เฉียวหราน: ...
แม้แต่หมิงชื่อก็พูดแบบนี้
เฉียวหรานกลับตกอยู่ในห้วงความคิด
ถ้าเธอได้เป็นราชินี เธอจะทำอะไรได้บ้างนะ
คิดไม่ออก
ก็อย่าเพิ่งคิดเลย
"อย่าเพิ่งพูดเรื่องพวกนี้เลย"
เฉียวหรานมองออกไปข้างนอก ถามว่า: "ไม่รู้ว่าพวกฉือเฟิงเป็นยังไงบ้างแล้ว"