สามีคนหนึ่งของเหวินเจี๋ยเดินออกมา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
“ไม่ได้หรือไง? พวกเจ้าชนชั้นสูง โตมาก็ไม่รู้ว่ากินสัตว์เสียงทองไปเท่าไหร่”
“แล้วมาสั่งสอนพวกเราด้วยคำพูดสวยหรูได้ยังไง!”
“สัตว์เสียงทองมีไว้ให้พวกเจ้าชนชั้นสูงกิน คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่มีสิทธิ์กินเลยหรือ”
“จะเอากฎมาระเบียบพวกเราคนธรรมดา ส่วนพวกเจ้าจะกินเท่าไหร่ก็ตามใจ จักรวรรดิ์คนอสูรไม่ยุติธรรมขนาดนี้เลยหรือ!”
หลินเซียว: “เหลวไหล! คนตระกูลหลินล่าสัตว์เสียงทองด้วยฝีมือตัวเอง แต่ละครั้งล่าเฉพาะตัวที่กิน”
“ก่อนที่จะล่าสัตว์เสียงทองได้ด้วยตัวเอง ใครก็ไม่มีสิทธิ์กิน”
นี่คือกฎของตระกูลหลิน
หลินเซียวกับหลินปาน ก่อนจะเป็นระดับแปด ก็ไม่เคยกินสัตว์เสียงทองจริง ๆ
สามีของเหวินเจี๋ยหัวเราะเยาะ:
“ใครรู้ว่าที่เจ้าพูดมันจริงหรือเปล่า”
“พ่อเจ้าเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดระดับแปด ล่าสัตว์เสียงทองได้ แต่ไม่ยอมให้ลูกตัวเองกิน ใครเชื่อ?”
พวกเขาพูดไปพลาง เริ่มปล่อยพลังพิเศษอีกครั้ง ล่าสัตว์เสียงทองต่อ
สัตว์เสียงทองตกใจบินว่อนไปทั่ว ชั่วขณะทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยขนไก่และกลิ่นเลือด
“พวกคนอสูรนี่ มันไร้มารยาทจริง ๆ!”
หลินเซียว หลินปาน โทสะพลุ่งขึ้นในใจทันที อยากจะแปลงร่างเป็นเสือสั่งสอนพวกมัน
แต่ก็กลัวจะนำปัญหามาให้นายหญิง
พวกเขาก็คิดว่า ถ้าหลิงเทียนอยู่ที่นี่ คงฟาดพวกคนอสูรนี่ตายไปแล้ว
เฉียวหรานก็ขมวดคิ้วเหมือนกัน
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เงือกน้อยกระโดดขึ้นจากน้ำ แปลงร่างเป็นคน สูงใหญ่สง่ายืนอยู่หน้าเฉียวหราน
ผมสีน้ำเงินดำยาวของเขาโบกสะบัด ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบ: “พวกไร้มารยาท หยุดเดี๋ยวนี้ทุกคน”